Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Μεταστροφές στην Ορθοδοξία - Greek Orthodox Web 9

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB



Μεταστροφές στην Ορθοδοξία

Greek Orthodox Web 9

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Abel-Tasos Gkiouzelis - Email: gkiouz.abel@gmail.com

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb10.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb11.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb12.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία

<>

Σας ευχαριστούμε που μας βρήκατε

Γράφει ὁ Bernie May: «Στίς ἀρχές Μαΐου τοῦ 1972, ὁ καλός μου φίλος ὁ Μπένγκετ Γιάνβικ ἔγινε τό ἀντικείμενο μιᾶς μαζικῆς ἐπιχειρήσεως διασώσεως, ἐνῶ μετέφερε ἕνα καινούργιο ἀεροπλάνο στήν Galena τῆς Αλάσκας. Τό ὕπουλο “βροχερό πέρασμα”, μιά πυξίδα πού ταλαντευόταν καί κάποια ἀπότομα καθοδικά ρεύματα εἶχαν σάν ἀποτέλεσμα νά συντριβῆ σ᾽ ἕνα ἀπρόσιτο βουνίσιο φαράγγι. Ὁ Μπένγκετ, ἄν καί ἐπέζησε ἀπ᾽ τήν πτῶσι χωρίς τραύματα, ἦταν ἀγνοούμενος. Μιά χιονοθύελλα πού ξέσπασε, κάλυψε ὅλη τήν περιοχή γιά τίς ἑπόμενες τέσσερεις μέρες.

Στό μεταξύ οἱ ἀρχές καί οἱ φίλοι του ἔκαναν ὅ,τι μποροῦσαν. Πενῆντα ὁμάδες ἔρευνας καί διασώσεως καί ἄλλα τόσα στρατιωτικά καί πολιτικά ἀεροπλάνα ἄρχισαν νά ψάχνουν τό βουνό. Ἕνας φίλος ἐπιχειρηματίας ἀπ᾽ τήν California πῆγε στήν Αλάσκα καί μίσθωσε ἐπιπλέον ἀεροπλάνα καί ἑλικόπτερα, γιά νά βοηθήσουν στίς ἔρευνες. Χριστιανοί φίλοι ἀπ᾽ ὅλο τόν κόσμο προσεύχονταν.

Τήν πέμπτη μέρα ἀναγνωριστικά ἀεροπλάνα πέταξαν πάνω ἀπ᾽ τόν Μπένγκετ, ὅμως δέν τόν εἶδαν. Τή δέκατη τρίτη μέρα τά ἀεροπλάνα σταμάτησαν τίς ἔρευνες. Καθώς τελείωναν τά ἐφόδιά του, ὁ Μπένγκετ πίστευε πώς κάθε ἐλπίδα σωτηρίας εἶχε χαθῆ. Ἐκείνη τή δέκατη τρίτη μέρα, ὅμως, ἕνα ἑλικόπτερο, πού πέταξε στό φαράγγι, τόν ἐντόπισε.

Ὁ χαμένος βρέθηκε! Μπορεῖτε νά φαντασθῆτε τήν ἀγαλλίασι καί τόν ἐνθουσιασμό! Ἡ γυναῖκα καί τά παιδιά του, οἱ φίλοι του, οἱ ὁμάδες ἔρευνας, ὅλοι ξεφώνιζαν ἀπ᾽ τή χαρά τους.

Τότε ὀργανώθηκε μιά δεξίωσι. Ὁ μεγαλύτερος διαθέσιμος χῶρος, μέ καθίσματα γιά 250 ἄτομα, ἦταν ἀσφυκτικά γεμάτος. Συντονιστής τῆς βραδυᾶς ἦταν ὁ ἐπιχειρηματίας, πού εἶχε ναυλώσει τό ἑλικόπτερο, ὅταν ὅλα τά ἄλλα ἀεροπλάνα εἶχαν ἐγκαταλείψει τίς προσπάθειες. Ὁ Μπένγκετ, ὁ ἴδιος, εἶχε τήν εὐκαιρία νά πῆ “εὐχαριστῶ” στούς ἀνθρώπους, πού εἶχαν περάσει ὧρες καί μέρες, ψάχνοντας γι᾽ αὐτόν, ἕνα χαμένο, τόν ὁποῖο δέν τόν γνώριζαν προσωπικά.

Καθώς ὁ Μπένγκετ μᾶς ἐδιηγεῖτο αὐτή τήν ἱστορία, δέν μπόρεσα νά μή σκεφθῶ μιά ἄλλη σύναξι. Τελετάρχης θά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς. Ἡ μεγαλόπρεπη οὐράνια αἴθουσα θά εἶναι κατάμεστη. Μπορῶ νά ἀκούσω ἀνθρώπους ἀπό διάφορες φυλές —Κάμπας, Κέουας, Ἄουκας— νά λένε:

“Σᾶς εὐχαριστοῦμε, γιατί ὀργανώσατε τήν ὁμάδα σωτηρίας· σᾶς εὐχαριστοῦμε, γιατί παραμείνατε σ᾽ αὐτήν. Σᾶς εὐχαριστοῦμε πού μᾶς βρήκατε. Βρισκόμαστε ἐδῶ, ἐπειδή ἐσεῖς ἐνδιαφερθήκατε”».

Ἀπό το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωσι, Διαχρονικό Ἡμερολόγιο, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Σταμάτα 2017

Πηγή:

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΑΣΚΑ

<>

Δύο Προτεστάντες καθηγητές του Πανεπιστημίου Harvard της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ ζητούν να γίνουν Ορθόδοξοι

Ἄς ἀναγράψουμε ἐδῶ μιά περίπτωσι παρόμοια μ᾽ ἐκείνην τοῦ π. Βill Caldaroni· τήν προσέλευσι στήν Ὀρθοδοξία μέσῳ συγκρίσεων:

Ὁ Δρ. Χ. Γιαμβριᾶς, καθηγητής Ἀνωτάτης Γεωπονικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, μέ ἐπιστολή του στό περ. Ἀκτίνες γράφει: Ὁ καθηγητής Βιοχημείας στό Harvard Χαράλ. Ἀντωνιάδης σέ ὁμιλία του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν «μᾶς εἶπε ὅτι πρό ὀλίγου καιροῦ τόν ἐπισκέφθηκαν δύο καθηγητές τοῦ Πανεπιστημίου Harvard, ὁ ἕνας τῆς Ψυχιατρικῆς καί ὁ ἄλλος τῆς Ἱστορίας καί τοῦ εἶπαν: “Κύριε Ἀντωνιάδη, θέλουμε νά γίνουμε μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. ῞Οταν τούς ρώτησε ὁ κ. Ἀντωνιάδης, τί εἶναι αὐτό πού τούς κάνει νά πάρουν μία τέτοια σοβαρή ἀπόφασι, τοῦ ἀπάντησαν, ὅτι ἐσεῖς στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχετε διατηρήσει ὅλη τήν παράδοσι τῆς πρώτης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἔχετε νοθεύσει τό Χριστιανισμό. Μελετήσαμε, προτοῦ λάβουμε αὐτή τήν ἀπόφασι, ὅλες τίς Χριστιανικές Ἐκκλησίες καί καταλήξαμε σ᾽ αὐτό τό συμπέρασμα”. Καί ὁ καθηγητής Ἀντωνιάδης εἶπε, τελειώνοντας, ὅτι μέ αὐτό τό γενονός, θέλω νά σᾶς μεταφέρω τό μήνυμα ὅτι ἔχουμε ἐμεῖς οἱ ῞Ελληνες τό θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως, γιά τόν ὁποῖο πρέπει νά αἰσθανώμασθε ὑπερήφανοι, συγχρόνως ὅμως καί ὑπεύθυνοι ἀπέναντι τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Νομίζω ὅτι περιττεύουν τά σχόλια σέ μιά τέτοια ὁμολογία πίστεως, ἀπό ἕνα κορυφαῖο καί διεθνῶς ἀναγνωρισμένο ῞Ελληνα ἐπιστήμονα».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ἀπό τόν Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός (6978461846, 2108220542), Ἀθήνα 2011

Πηγή:


PROTESTANTS MET ORTHODOXY

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Τατιάνα Γκορίτσεβα, Ρωσία: 
Από τη Γιόγκα στο Χριστό

Γράφει ἡ Τατιάνα Γκορίτσεβα ἀπό τή Ρωσία: 

«Κουρασμένη, ἔχοντας χάσει σχεδόν κάθε ἐνδιαφέρον ἔκανα τίς ἀσκήσεις μου yoga, τίς mantra. Καταλαβαίνεις, μέχρις ἐκείνη τήν στιγμή, δέν εἶχα ποτέ προσευχηθῆ, δέν ἤξερα καμμιά προσευχή. Καί νά πού ἕνα ἐγχειρίδιο τῆς yoga πρότεινε νά κάνω μιά ἄσκησι μέ τό Πάτερ ἡμῶν, τήν Κυριακή προσευχή. Βάλθηκα νά τήν λέω σάν ἕνα mantra, χωρίς ἔκφρασι, μέ αὐτόματο τρόπο. Ἀφοῦ τήν διάβασα περίπου ἕξι φορές, ξαφνικά ἀναστατώθηκα. ῎Οχι μόνο ἡ κουτή λογική μου, ἀλλά ὁλόκληρο τό εἶναι μου κατάλαβε ὅτι Αὐτός ὑπῆρχε, Αὐτός ὁ ζῶν Θεός, ὁ προσωπικός, πού μέ ἀγαπᾶ, πού ἀγαπᾶ ὁλόκληρη τήν δημιουργία, ὁ Θεός πού δημιούργησε αὐτό τόν κόσμο καί πού ἔγινε ἄνθρωπος ἀπό ἀγάπη, ὁ ἐσταυρωμένος καί ἀναστημένος Θεός. Σ᾽ ἕνα λεπτό τό “μυστήριο” τοῦ χριστιανισμοῦ μοῦ ἀποκαλύφθηκε καθώς καί ἡ ἀληθινή ζωή καί ἡ θέσι μου σ᾽ αὐτή τή ζωή. Πραγματικά σώθηκα.

Τά πάντα μέσα μου ἄλλαξαν Ὁ παλαιός ἄνθρωπος πέθανε. ῎Οχι μόνο ἀπέρριψα κάθε τι πού εἶχε ἀξία γιά μένα, τά ἰδανικά μου, ἀλλά καί ὅλες οἱ παλιές μου συνήθειες καί ἰδιαιτερότητες τοῦ χαρακτῆρα μ᾽ ἐγκατάλειψαν».

«Αὐτό πού τό καλύτερο κήρυγμα δέν θά μποροῦσε νά φέρη σέ πέρας σέ περίοδο εἰρήνης [τή μεταστροφή], τό κάνουν σέ μᾶς ἁπλᾶ ἀντικείμενα. Τό πρῶτο χωρίο τοῦ Εὐαγγελίου τό ὁποῖο βρίσκουμε σ᾽ ἕνα βιβλίο ἀντιθρησκευτικῆς προπαγάνδας εἶναι ἱκανό νά ἀναστατώση τή ζωή μας».

Πολλές φορές ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, δέν βοηθᾶμε στήν ἱεραποστολή. «Θυμᾶμαι ἕναν ἱερέα σέ μιά ἐκδρομή στή Γερμανία, πού εἶχε ὀργανωθῆ ἀπό μιά ἐνορία χωριοῦ. Κατά τή διάρκεια τῶν δύο ἡμερῶν κατά τίς ὁποῖες διήρκεσε ἡ ἐκδρομή ὁ νέος ἱερέας ἀθλητικός καί χαρούμενος μᾶς μίλησε γιά ὅλα, γιά ἀεροπλάνα καί ποδόσφαιρο, γιά τίς ἐκλογές καί τή διατροφή· γέλασε πολύ, προσπάθησε νά ψυχαγωγήση ὅλο τόν κόσμο. Μέ λίγα λόγια ἦταν σάν ἕνας ὑπεύθυνος ψυχαγωγίας. Ἐνῶ ὁ τόσο ὄμορφος κόσμος πίσω ἀπό τά τζάμια, μέ τίς ἀπότομες πλαγιές του καί τή λάμψι τῶν μπλέ καί μώβ χρωμάτων του μοῦ ἔφερνε στό νοῦ αὐθόρμητα τούς στίχους τῶν ψαλμῶν: “Ὡς ἐμεγαλύνθη τά ἔργα Σου Κύριε! Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας”.

Μόλις ἐπιστρέψαμε, τόν ρώτησα:

—Γιατί δέν μιλήσατε μιά φορά γιά τό Θεό γιά τήν ὀμορφιά τῆς δημιουργίας;

Μοῦ ἀπάντησε:

—῎Αν μιλοῦσα γιά τό Θεό θά ἔχανα τούς ἀνθρώπους μου, θά ἔμενα μόνος.

—Μά ἡ μοναξιά ποτέ δέν ἦταν ἁμαρτία, τοῦ εἶπα σκεπτόμενη ὅτι δέν ἦταν ἀλήθεια, ὅτι θά ἔχανε τούς ἀνθρώπους του. Οἱ χωρικοί πάντα μέ ἄκουγαν εὐχάριστα ὅταν μιλοῦσα γιά τήν Ἐκκλησία, γιά τήν προσευχή. Μοῦ ξαναζητοῦσαν νά πάω νά τούς δῶ».

«Τό ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, ἐμεῖς τό γνωρίζουμε χωρίς τήν παραμικρή ἀμφιβολία. Πολλοί ἀπό μᾶς ἔγιναν χριστιανοί χωρίς καθόλου νά τό περιμένουν καί δέχθηκαν ἰδιαίτερες ἀποκαλύψεις. ῎Εζησαν τέτοιες καταστάσεις, πού μοιάζουν πολύ μέ ἐκεῖνες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅταν πήγαινε στή Δαμασκό. Δέν ἤμασθαν ἐμεῖς πού ἀναζητούσαμε τό Θεό· ὁ Θεός μᾶς ἀναζητοῦσε καί μᾶς βρῆκε. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς ἀλήθειες στή μεταστροφή μας. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξι γιά τήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ».

«Ἀρκετές φορές μέ βασάνιζε ἡ πλήρης ἀδιαφορία τῶν yogi γιά τά προβλήματα τοῦ πλησίον, σάν νά μήν ὑπῆρχε γι᾽ αὐτούς κανένας ἄλλος, παρά μόνο τό δικό τους “Ἐγώ”. Ὁ μόνος λόγος, γιά τόν ὁποῖο δέν ἔπρεπε κανείς νά ἐξοργίζη τούς ἄλλους ἦταν, διότι ἔτσι σπαταλιόταν πολύτιμη ἐνέργεια. Τήν ἀρνητική συμπεριφορά δέν τήν ἀξιολογοῦσαν ἠθικά, ἀλλά ἀπό τήν ἄποψι τῆς ἐνεργείας. Τελικά μέ ἀποδέσμευσε ἀπό τούς yogi τό ἀκόλουθο σημαντικό περιστατικό.

Ὁ φίλος μου Β. [ὁ ὁποῖος καί τήν ὁδήγησε στή yoga] ἐργαζόταν σ᾽ ἕνα σταθμό Πρώτων Βοηθειῶν. Μιά φορά μοῦ διηγήθηκε, ὅτι στή διάρκεια μιᾶς στοχαστικῆς περισυλλογῆς εἶδε, στήν ὄχθη τῆς λίμνης, ἕνα μεθυσμένο νά πέφτη μέσα καί νά κινδυνεύη νά πνιγῆ. Ὁ Β. σκέφθηκε, ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά διακόψη τό στοχασμό του καί ὁ ἄνθρωπος πνίγηκε.

Ἡ διήγησι αὐτή τοῦ φίλου μου σήμανε τό τέλος τῆς φιλίας μας. Μέ ἔκανε νά φρίξω».

Ἀπό τό βιβλίο: Αρχίμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ο Ήχος των Θεϊκών Βημάτων, εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Αθήνα 2011

Πηγή:


WHAT ABOUT YOGA

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΓΚΑ

<>

Ο Αμερικανο-Ιάπωνας ηθοποιός του Hollywood Cary-Hiroyuki Tawaga των ταινιών Mortal Kombat ο ο οποίος σήμερα ζει στη Χαβάη βαπτίστηκε το Νοέμβριου του 2015 Ορθόδοξος Χριστιανός στη Ρωσία

Ορθόδοξος Χριστιανός βαπτίστηκε ο ηθοποιός του Hollywood, Cary-Hiroyuki Tagawa, στον Ιερό Ναό της Παναγίας Πάντων των Θλιβομένων η χαρά.

Το Μυστήριο του Βαπτίσματος τέλεσε στα αγγλικά ο Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Σεβ. Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνας.

Να αναφερθεί ότι το όνομα που έλαβε ο ηθοποιός Tagawa είναι Παντελεήμων.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Tagawa έπαιξε στην ρώσικη ταινία “ιερέας” και μετά από βαθιά αναζήτηση και σκέψη, αποφάσισε να λάβει το βάπτισμα και να ασπαστεί την Ορθοδοξία.

Πηγές:

http://hawaiiofmyheart.wordpress.com

HAWAII OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗ ΧΑΒΑΗ

<>

Το θαύμα της μεταστροφής μου: 
Πώς πέρασα από την πλάνη της Yoga 
στην Ορθοδοξία!

Στα 22 μου χρόνια άρχισε η πνευματική μου αναζήτηση. Μεγαλωμένη σε θρησκευτική οικογένεια και σηκώνοντας έναν προσωπικό σταυρό βρήκα μία φαινομενική διέξοδο στη yoga. Μόδα, γυμναστική, ευεξία…

Ένα δελεαστικό πακέτο πολύ καλά τυλιγμένο με φανταχτερά χρώματα. Με τράβηξε σαν μαγνήτης και χωρίς να έχω πλήρη έλεγχο της ζωής μου βρέθηκα να διδάσκω yoga. Ξεκίνησε η πλάνη πως οδεύω στον σωστό δρόμο που από μικρή πίστευα και ήθελα, στον ένα και μοναδικό τριαδικό Θεό. Άρχισα να ψάχνω απαντήσεις, να γνωρίζω πλανημένους ανθρώπους προσπαθώντας να γεμίζω τα κενά που όλο και μεγάλωναν. Καμία απάντηση και η πλάνη μεγάλωνε…

Ακολούθησε ταξίδι στην Ινδία ζώντας την απόλυτη “ύπνωση” και το ρέικι μπήκε στην ζωή μου. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Ένας φύλακας άγγελος με βοήθησε να επιστρέψω στην Ελλάδα. Σταμάτησα για προσωπικούς λόγους τα πάντα και έφυγα εκτός Αθηνών.

Μέχρι που ήρθε ένα βιβλίο στα χέρια μου: “Οι γκουρού, ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος”.

Το διάβασα σε μία μέρα και πήρα όλες τις απαντήσεις. Ένιωσα ότι κοιμόμουν και ξαφνικά ξύπνησα. Ξεκαθάρισαν όλα στο μυαλό μου συνειδητοποιώντας πως:

Δεν είναι απλά μία αίρεση η yoga και όλα τα εναλλακτικά που κυκλοφορούν. Είναι δαιμόνια που τους ανοίγεις την πόρτα και σου καταστρέφουν την ζωή.

Φόρεσα τον σταυρό μου, άρχισα να προσεύχομαι και να πηγαίνω στην εκκλησία, να κάνω μετάνοιες, να εξομολογούμαι και μετά από έναν πολύ δύσκολο πνευματικό πόλεμο βρέθηκα στα χέρια του Θεού αφήνοντας όλη μου την ζωή σ’ Εκείνον.

Ο Άγιος Παΐσιος έκανε το θαύμα του και με βοήθησε να αναγεννηθώ από τις στάχτες μου.

Σήμερα στα 31 μου χρόνια προσπαθώ να δίνω τον πνευματικό μου αγώνα με την βοήθεια του Θεού ακολουθώντας πιστά μία από τις συμβουλές του πνευματικού μου:

“Ακούμπησε την ζωή σου στα χέρια του Θεού και της Παναγίας”.

Ελένη

Πηγή:



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΛΕΥΣΗ 

<>

Ο Άγιος Φύλακας Άγγελος ενός Σέρβου τον γλινώνει από το να γίνει δολοφόνος

Μᾶς ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ὁ “Χρυσόστομος τῆς Σερβίας”:

«Κάποιος Ράικο Ν. ἀπ᾽ τό χωριό Βέλικο Ὀράστιε [της Σερβίας] διηγήθηκε τό ἑξῆς θαῦμα: “Ἤθελα νά σκοτώσω τό θεῖο μου, γιατί μαλώσαμε γιά ἕνα ἀμπελῶνα. Μία νύκτα πῆρα τήν ἀπόφασι νά τό κάνω. Ἐκείνη τή νύκτα εἶχε φεγγαρόφωτο. Στεκόμουν ὄρθιος στή σκιά ἑνός δένδρου, δίπλα στό δρόμο, ἀπ᾽ τό ὁποῖο θά περνοῦσε ὁ θεῖος μου. Στά χέρια μου κρατοῦσα ἕνα τσεκούρι καί τόν περίμενα. Εἶδα τό θεῖο μου νά πλησιάζη καί σήκωσα τό τσεκούρι, γιά νά τόν κτυπήσω στό κεφάλι. Ἐκείνη τή στιγμή ἄκουσα μία δυνατή καί τρομακτική φωνή πού μοῦ εἶπε: ‘Οὐ φονεύσεις’. Ἐκείνη τή στιγμή παρέλυσαν τά χέρια μου καί λιποψύχησα. Ἄφησα τό τσεκούρι νά πέση κάτω. Ὁ θεῖος μου ἔφυγε καί κατάλαβα ὅτι δέν ἄκουσε τίποτε, ἐνῶ ἐγώ παρέμεινα στή σκιά τοῦ δένδρου. Γύρω μου πουθενά δέν ὑπῆρχε ζωντανή ψυχή, οὔτε στό μέρος πού στεκόμουν, οὔτε στή γύρω περιοχή. Ἀπόρησα ποιός μοῦ φώναξε ἀπό πίσω. Ὅποιος καί νά ἦταν μέ ἀπέτρεψε ἀπό αὐτή τήν θανατηφόρα ἁμαρτία. Ἐγώ ἀκόμη καί τώρα πιστεύω μέ βεβαιότητα ὅτι ἡ φωνή πού ἄκουσα ἦταν ἡ φωνή τοῦ Ἀγγέλου Φύλακά μου”».

Πηγή:


HOLY ANGELS OF YOUR HEART

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

<>

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Εύβοιας (+1991), ο Άγιος Δαυΐδ της Εύβοιας (+1589) και η άθεη κοπέλλα από τον Καναδά

«Ἡ κοπέλλα ἀπ᾽ τόν Καναδᾶ, φυσικός μάλιστα, δέν ἦταν πιστή κοπέλλα, ἦταν μᾶλλον ἄθεη. Πῆγαν νά τόν δοῦν καί τούς λέει ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης (+1991):

“Τώρα φεύγω, πάω στό χωριό, δέν ξέρω ἄν θά γυρίσω γρήγορα. Εὔχομαι, ὅμως, ὁ Ἅγιος Δαυΐδ τῆς Εὔβοιας (+1589), πού εἶναι ἐδῶ στό μοναστήρι μας νά σᾶς πληροφορήση ὅτι ὄντως ὑπάρχουν ἅγιοι, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὑπάρχει ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος νικᾶ τῆς φύσεως τούς νόμους”.

Πῆγε, λοιπόν, ὁ π. Ἰάκωβος στό ντουλάπι, ἐκεῖ πού φυλᾶνε τά λείψανα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ τῆς Εὔβοιας πῆρε ἕνα κομμάτι ἀπ᾽ τά λείψανα, ἀπ᾽ τή λειψανοθήκη, ἔκλεισε τό ντουλάπι κι ἔφυγε. Ὅταν ξεκίνησε νά φύγη, τότε, τό θυμιατό πού ἦταν μέσα στό ντουλάπι κλειστό μέ γυαλιά γύρω-γύρω ἄρχισε νά κινεῖται μόνο του καί νά θυμιάζη μπροστά στά μάτια τῆς μοναχῆς, τῆς κοπέλλας ἀπ᾽ τόν Καναδᾶ καί τοῦ π. Ἰακώβου. Αὐτό ἐξακολούθησε περίπου μισή ὥρα. Τότε ὁ π. Ἰάκωβος, μέ πολλή φυσικότητα, εἶπε:

“Κοίταξε, Μαρία, αὐτό τό θυμίασμα γιά σένα εἶναι. Γιά νά πιστέψης ὅτι ὁ Ἅγιος Δαυΐδ μπορεῖ νά ἐνεργῆ καί ὑπεράνω τῶν νόμων τῆς φύσεως”».

Πηγή:


CANADA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

<>

π. Anthony Bloom, Γαλλία:
Αδιόρατες μεταστροφές

Μας αναφέρει ο π. Anthony Bloom:

«Τήν περίοδο κατά τήν ὁποία δίδασκα στό ρωσικό λύκειο στό Παρίσι, θυμᾶμαι ὅτι μία μέρα καί κατά τή διάρκεια τοῦ μαθήματος μία μικρή κοπέλλα, περίπου 14 ἐτῶν ἔκλαιγε ἀδιάκοπα. Ὅταν βγῆκε ἀπ’ τήν τάξι, στεκόμουνα στήν πόρτα. Τή σταμάτησα καί τῆς εἶπα: “Νά μήν ἀφεθῆς ποτέ στήν ἀπελπισία!”.

Συνέχισε τό δρόμο της. Δέν γνώριζα τί ἀποτέλεσμα θά μποροῦσε νά εἶχε φέρει ἐκεῖνος ὁ λόγος. Γιά μένα, ὅμως, εἶχε τεράστια σημασία, γιατί πιστεύω στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ σέ παρόμοιες περιπτώσεις. Εἴκοσι χρόνια ἀργότερα μέ ξαναβρῆκε καί μοῦ ἔγραψε ἕνα γράμμα, γιά νά μοῦ πῆ ὅτι ἐκεῖνος ὁ λόγος τότε τῆς εἶχε δώσει τή δύναμι νά ζήση, τῆς εἶχε χαρίσει ἐλπίδα γιά τό μέλλον, τό μέλλον πού ξανοίχθηκε μπροστά της, κι αὐτή κατάφερε ν’ ἀνακτήση τό ἠθικό της. Ἐκεῖνο τόν καιρό, εἶχα προφέρει μόνο μιά γλυκειά φράσι, πού βγῆκε ἀπ’ τό βάθος τοῦ βιώματός μου καί τῆς παιδείας τήν ὁποία μοῦ εἶχε δώσει ὁ Χριστός, σέ μιά μικρή πτωχή κοπέλλα πού ἔκλαιγε. Κι αὐτή ἡ φράσι εἶχε προκαλέσει μέσα της μιά σαφῶς σπουδαία μεταβολή».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Θεός Ἐφανερώθη - Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2011

Πηγή:


FRANCE OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

<>

Β. Αφρική: Η συγκλονιστική
προσευχή ενός Αμερικανού αθέου

«Δημοσιεύθηκε εὐρύτατα μιά προσευχή, πού βρέθηκε στό ἀμπέχονο ἑνός Ἀμερικανοῦ στρατιώτη, πού σκοτώθηκε στόν πόλεμο, στή βόρεια Ἀφρική. Προσευχή, βαθειά συγκλονιστική γιατί, μέσα στήν οἰκειότητα τοῦ ὕφους της, φανερώνει τήν ἀνάγκη τήν ὁποία νοιώθει κάποτε καί ὁ νέος ἄνθρωπος νά εἶναι κοντά στό Θεό.

“Ἄκουσε, Θεέ μου! Ἀκόμα δέν Σοῦ ἔχω μιλήσει. Ὅμως τώρα ἐπιθυμῶ νά Σοῦ πῶ: Τί κάνεις; Μοῦ εἶπαν ὅτι δέν ὑπάρχεις, καί σάν… βλάκας τό πίστεψα. Χθές βράδυ, ἀπό τό βάθος τοῦ κρατήρα μιᾶς ὀβίδας εἶδα τόν οὐρανό Σου. Ἔτσι εἶδα ὅτι μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα. Ἐάν εἶχα διαθέσει τόν ἀπαιτούμενο χρόνο γιά νά κοιτάξω ὅσα ἔφτιαξες, θά εἶχα διαπιστώσει ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται ν᾽ ἀντικρύσουν τήν ἀλήθεια… Εἶναι παράξενο ὅτι μοῦ χρειάσθηκε νά ἔλθω σ᾽ αὐτό τόν καταχθόνιο τόπο γιά νά βρῶ τόν καιρό νά δῶ τό πρόσωπό Σου. Σ᾽ ἀγαπῶ τρομερά, νά τί θέλω νά ξέρης. Σέ λίγο θά γίνη μιά ἀπαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεῖ νά φθάσω στό σπίτι Σου ἀπόψε! Δέν ὑπήρξαμε σύντροφοι μέχρι τώρα καί ἀναρωτιέμαι, Θεέ μου, ἄν θά μέ περιμένης στήν πόρτα. Μπά, νά πού κλαίω! Ἐγώ νά χύνω δάκρυα; Ἄχ, νά Σέ εἶχα γνωρίσει πιό νωρίς!… Ἐμπρός, πρέπει νά φύγω… Εἶναι παράξενο, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία Σέ συνάντησα δέν φοβᾶμαι νά πεθάνω… Καλή ἀντάμωσι… Γειά σου!”».

Ἀπό τό Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἡ Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός ἀσυρμάτου, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Ἀθήνα 2012

Πηγή:


PRAYER OF YOUR HEART

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

<>

Ο π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος ως τραγουδιστής του Rock συγκροτήματος The Flies και ο γκουρού στην Ινδία

Στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960 ἕνας δεκαεννιάχρονος Ἕλληνοαυστραλός, ὁ Θεμιστοκλής Ἀδαμόπουλος (Themi Adams) μαζί μέ μερικούς φίλους του ἔφτιαξαν ἕνα συγκρότημα Rock μουσικῆς, τούς Flies. Τό συγκρότημα ταχύτατα ἔγινε διάσημο ἀνά τόν κόσμο, Διηγεῖται ὁ Θεμιστοκλής.

“Τότε ἦταν πολύ τῆς μόδας τά διάσημα μέλη τῶν Rock συγκροτημάτων νά ἐπισκέπτονται στήν Ἰνδία κάποιον γκουρού (=διδάσκαλο γιά μύησι στό Ἰνδουϊσμό) γιά συμβουλές καί πνευματική καθοδήγησι! Ἄρχισα, λοιπόν, νά πηγαίνω καί ἐγώ. Σέ ἕνα τέτοιο ταξίδι μου, ὁ γκουρού ἀκουμποῦσε τό χέρι του στό κεφάλι τοῦ κάθε ἐπισκέπτη λέγοντας:

—Σοῦ μεταδίδω γνώσι.

Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά μου, σταμάτησε καί μοῦ εἶπε:

—Βγᾶλε τό Σταυρό σου (!).

Ἦταν ἐπίσης τῆς μόδας, τότε, γιά μᾶς, νά φορᾶμε Σταυρό. Ὄχι πώς πιστεύαμε, ἀλλά τόν φορούσαμε ὡς διακοσμητικό, μᾶλλον, στοιχεῖο. Ἐξεπλάγην ἀπ᾽ τήν προτροπή τοῦ γκουροῦ καί τοῦ εἶπα:

—Γιατί;

Ἀπάντησε ὁ γκουρού:

—Δέν μπορῶ νά σοῦ μεταδώσω γνώσι. Λοιπόν, θά τόν βγάλης;

Ἀπάντησα:

—Ὄχι.

Καί ἔφυγα, συγκλονισμένος ἀπ᾽ τό γεγονός. Γιατί δέν μποροῦσε νά δράση ὁ γκουρού (εἰδωλολάτρης!) ἐνώπιον τοῦ Σταυροῦ; Τί εἶναι, ἐπιτέλους, ὁ Σταυρός; Ἄρχισα νά διαβάζω μέ πάθος τό Εὐαγγέλιο. Ἔτσι ἀνακάλυψα τήν πίστι στόν Χριστό. Τά παράτησα ὅλα. Ἔγινα Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ἔκανα Θεολογικές σπουδές καί ἀφιέρωσα τή ζωή μου στό Χριστό, γενόμενος μοναχός”.

Ὁ ἄλλοτε μουσικός τῆς Rock εἶναι σήμερα ὁ Ἀρχιμ. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος. Ἐπί εἴκοσι χρόνια ἱεραπόστολος στή Σιέρρα Λεόνε τῆς Ἀφρικῆς. Ἐκεῖ, μέ ἀπόλυτη αὐταπάρνησι καί κάτω ἀπό τρομακτικά δύσκολες συνθῆκες, μεταδίδει τήν πίστι στούς Ἀφρικανούς ἀδελφούς μας. Φροντίζοντας, ὅσο μπορεῖ καί τίς τεράστιες ὑλικές τους ἀνάγκες.

Πηγή:


HIPPIES MET ORTHODOXY

ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΙΠΠΙΣ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
θεραπεύει δαιμονισμένη στον Καναδά και έπειτα εκείνη του ζητάει να εξομολογηθεί

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:

“Είχα πάει στον Καναδά και εκεί μίλησα στην Ελληνική ομογένεια, για τον διάβολο, για το πώς μάς ξεγελά και μάς υποσκελίζει στην αμαρτία. Όταν τελείωσα την ομιλία και έφευγε ό κόσμος από το χώρο όπου έγινε ή ομιλία, ξαφνικά άρχισε να γίνεται ένας μεγάλος σαματάς. Ήρθαν κάποιες κυρίες τότε και με ενημέρωσαν ότι κάποια μεγαλοκυρία είχε δαιμονιστεί. Φώναζε και ούρλιαζε ή δαιμονισμένη λέγοντας λόγια για μένα:

Με φανέρωσε αυτός ό άνθρωπος, με έβγαλε στη φόρα. Τί γυρεύει εδώ στον Καναδά; Ήρθε να πάρει τούς δικούς μου, τούς οποίους είχα καλά δεμένους. Θα του κάνω κακό και θα τον εκδικηθώ και πολλά άλλα παρόμοια έλεγε ή δαιμονισμένη.

Την μετέφεραν σέ ένα δωμάτιο. Και μόλις λίγο ηρέμησε, πήγα και την συνάντησα. Είχε κλειστά τα μάτια και έτρεμε σαν το ψάρι. Κατά το χρέος μου άνοιξα το Ευχολόγιο, φόρεσα το πετραχήλι μου και της διάβασα τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και όταν τελείωσα, άνοιξε τα μάτια, σταμάτησε να τρέμει και με λέει:

Πάτερ, θέλω να εξομολογηθώ! Πράγματι την εξομολόγησα. Ή κοπέλα αυτή είχε δαιμόνιο για πολλά χρόνια, αλλά δεν είχε εκδηλωθεί μέσα της. Κοινωνούσε, εκκλησιαζόταν κανονικά, αλλά δεν γνώριζε oτι ήταν δαιμονισμένη.

Με αφορμή όμως εκείνη την ομιλία πού είχα κάνει εκδηλώθηκε το δαιμόνιο πού είχε.
Πολλοί πού ήταν παρόντες στο σκηνικό με την δαιμονισμένη, ωφελήθηκαν πολύ και άνθρωποι πού δεν πίστευαν στα δαιμόνια και στον διάβολο, πίστεψαν στην ύπαρξη των πονηρών πνευμάτων από το περιστατικό αυτό.

Το περιστατικό απλώθηκε πολύ γρήγορα στην ευρύτερη περιοχή και με πήραν τηλέφωνο και από τις Η.Π.Α να πάω και εκεί στην ομογένεια να τούς μιλήσω και να τούς εξομολογήσω. Έτσι με τη Χάρη του Θεού πήγα και σέ εκείνους τούς ανθρώπους και βοηθήθηκαν και εκείνοι”.

Από το βιβλίο: Ο Θεός Είναι Μαζί μας, Εμείς Είμαστε Μαζί Του;, εκδ. Ορθόδοξη Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2015

Πηγή:


USA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

<>

Μεταστροφές αθέων στη Ρωσία

Προσέλκυση από τον Ίδιο το Θεό

Καί μερικοί ἄλλοι τρόποι προσελκύσεως ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ:

«Σχεδόν σέ κάθε ἐσπερινή ἀκολουθία στό μοναστήρι Πιούχτιτσι της Ρωσίας παρευρίσκονται καί περιηγητές. Στέκονται συνωστισμένοι στήν εἴσοδο καί κοιτάζουν μέ γουρλωμένα καί κατάπληκτα μάτια. Πολλοί ἀπ᾽ αὐτούς μπαίνουν γιά πρώτη φορά σέ ναό τοῦ Θεοῦ. Ἡ γερόντισα Μαρία τούς πλησιάζει μέ πολλή ἀγάπη καί λέγει ὅτι συχνά καί μόνη ἡ ἐπίσκεψι στό ναό, μπορεῖ νά ὁδηγήση τούς ἀνθρώπους στήν πίστι. Ζωντανή ἀπόδειξι τῶν λόγων της εἶναι ὁ βαθειᾶς πίστεως Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος πρό τριετίας μπῆκε γιά πρώτη φορά ὡς περιηγητής σέ κάποια ἐκκλησία καί ἀμέσως ἔγινε Χριστιανός».

«Τελευταῖα ἔνας μαθηματικός διηγεῖτο πῶς βαπτίσθηκε. Ἁπλούστατα τοῦ ἦλθε ἡ ἐπιθυμία νά βαπτισθῆ, ἄν καί δέν εἶχε γι᾽ αὐτό οὔτε ἰδιαίτερη ἀφορμή, οὔτε κάτι σχετικό εἶχε διαβάσει. Οἱ συγγενεῖς του εἶναι ὅλοι ἄθρησκοι. Τώρα εἶναι ἄνθρωπος μέ πνευματική μόρφωσι, βαθειά πιστός».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΘΕΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΗ, Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), ΑΘΗΝΑ 2011

Πηγή:


ATHEISTS MET ORTHODOXY

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΘΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Η πορεία του Αμερικανού Matthew Gallatin από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Θά παρακολουθήσουμε τήν πορεία τοῦ Αμερικανού Matthew Gallatin πρός τήν Ὀρθοδοξία:

«Στά 23 μου χρόνια βρέθηκα νά ἐργάζωμαι, ὄντας λαϊκός, ὡς βοηθός τοῦ διευθυντή τῆς ἀντβεντιστικῆς νεολαίας τῆς εὐρύτερης περιοχῆς μίας μεγάλης πόλεως. Μέ τήν ἰδιότητα αὐτή δίδασκα στήν τάξι τῶν νέων μιᾶς ἀπ’ τίς τοπικές ἐκκλησίες κάθε Σάββατο πρωΐ.

Ἕνα Σάββατο, νωρίς τό πρωΐ, προετοίμαζα μία σέ βάθος μελέτη κάποιου δογματικοῦ ζητήματος. Καθώς μελετοῦσα προσεκτικά ἕνα θέμα προσπαθώντας νά βρῶ κάποιο τρόπο νά τό ἐξηγήσω σέ μία ὁμάδα ἐφήβων, ἕνα ἐρώτημα ξέσπασε μέσα στήν ψυχή μου. Ἀπρόβλεπτα καί τόσο εὐκρινῶς σάν κάποιος νά μοῦ μιλοῦσε, ἦλθε τό ἐρώτημα: Γνωρίζεις τί πιστεύεις;

Φυσικά! , ἀπάντησα δυνατά. Θυμᾶμαι ὅτι ταράχθηκα μ’ αὐτή μου τήν ἀντίδρασι. Αὐτή τήν ἀπάντησι ἀπαιτοῦσε πάντως τό ἐρώτημα. Ἐξίσου αἰφνιδιαστικά ἡ ἴδια φωνή μοῦ ἀποκρίθηκε: Ναί! Γνωρίζεις τί πιστεύεις. Εἶναι, ὅμως, ἡ ἀλήθεια;

Μπορῶ ἀκόμη νά θυμηθῶ πῶς ἐκεῖνα τά λόγια ἀντήχησαν στό μυαλό μου. Ἀπείρως, ὅμως, πιό δυνατή ἀπ’ τά λόγια αὐτά ἦταν ἡ ὄμορφη, ἀπό καιρό λησμονημένη παρουσία, ἡ ὁποία μέ περιέβαλε ἐκείνη τή στιγμή —ἡ ἴδια τήν ὁποία εἶχα αἰσθανθῆ ὅταν ἤμουν μικρό παιδί. Ἄρχισα νά κλαίω μέ νοσταλγία, μέ ταπείνωσι καί μετάνοια, μέ ἀγάπη καί χαρά. Ξαφνικά ὁ Ἰησοῦς τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας παραμέρισε τά θεολογικά πέπλα τά ὁποῖα εἶχα ὑφάνει γύρω ἀπ’ τήν καρδιά μου —ὅπως λέει ὁ ἴδιος: «ὁ ζωντανός Ἰησοῦς πού βρισκόταν ἁπλά δίπλα μου, εἶχε προηγουμένως ἀντικατασταθῆ ἀπό ἕνα θεολογικό πορτραῖτο»— καί γι’ ἄλλη μία φορά ἦταν ἐκεῖ, δίπλα μου. Πόσο ὑπέροχο ἦταν νά αἰσθάνωμαι τό ἄγγιγμά Του!

Τά χρόνια ὡστόσο μέ εἶχαν φθείρει. Νομίζω, δέν ἤξερα πιά πῶς νά ἔχω τήν παιδική ἐκείνη ἁπλότητα. Ἡ παρουσία Του σύντομα ξεθώριασε στήν ψυχή μου. Ἔμεινε μόνο νά ἠχῆ τό ἐρώτημα: Εἶναι αὐτό τό ὁποῖο πιστεύεις ἡ ἀλήθεια;

Πολλές φορές μοῦ ἔρχεται ὁ πειρασμός ν’ ἀναπολῶ ἐκείνη τή στιγμή καί νά εὔχωμαι ὁ Θεός νά μέ εἶχε φωτίσει νά κατανοήσω τότε ὅλα τά ὄμορφα πράγματα τά ὁποῖα γνωρίζω σήμερα. Θά γλίτωνα περίπου 30 χρόνια συγχύσεως κι ἀγῶνα στήν πορεία μου γιά τήν ἀνακάλυψι τῆς ἀπαντήσεως σ’ αὐτό τό ἐρώτημα. Ἀλλά μέ τήν ἀγάπη Του, τήν εὐσπλαγχνία Του καί τή θεία Του πρόνοια ὁ ἀγαπημένος μας Χριστός ἀποφάσισε πώς τό ταξίδι μου πρός τήν ἀλήθεια θά ἔπρεπε νά εἶναι μακρύτερο».

Στή συνέχεια ἀναγράφει μιά σειρά ὀρθῶν σκέψεων περί Ἐκκλησίας: «Ἄν ὑπῆρχε κάποιος πού πραγματικά γνώριζε τήν πλήρη ἀλήθεια, θά γινόταν… [ἔτσι νόμιζε στήν ἀρχή] ἀλαζόνας κι ἐγωϊστής καυχώμενος: “Ἐγώ γνωρίζω τήν ἀλήθεια, ἐνῶ ἐσεῖς ἁπλά νομίζετε ὅτι τή γνωρίζετε!”. Μία στιγμή, ὅμως! Ἡ ἁπλή γνῶσι τῆς ἀληθείας δέν φέρνει αὐτόματα ἀλαζονεία. Γνωρίζω, π.χ., ὅτι ὁ ἥλιος ἀνατέλλει ἀπ’ τήν ἀνατολή. Γνωρίζω ἐπίσης ὅτι τό αὐτοκίνητό μου χρειάζεται βενζίνη γιά νά κινηθῆ. Τίποτε ἀπ’ αὐτά, ὅμως, δέν μέ γεμίζει μέ ὑπεροψία. Τό ἀληθινό εἶναι ἐξίσου ἀληθινό γιά ὅλους καί ἡ ἐπίγνωσί του δέν μέ ὁδηγεῖ στόν ἐγωϊσμό. Ἀντιθέτως, ἡ γνῶσι αὐτή μοῦ δείχνει ὅτι δέν ἔχω ἐγώ τόν ἔλεγχο τῶν πραγμάτων. Ὅτι ὑπάρχουν πράγματα τά ὁποῖα δέν μπορῶ ν’ ἀλλάξω κι ὅτι ὁ κόσμος ἔχει ἕνα τρόπο λειτουργίας, στόν ὁποῖο δέν ἔχω ἄλλη ἐπιλογή παρά νά ὑποταχθῶ (ἐκτός ἄν ἐπιθυμῶ νά υἱοθετήσω τήν ἀνοησία καί τίς συνέπειές της)».

«Ἄν κάθε ὁμάδα ἤ ὁμολογία κατέχη μόνο ἕνα τμῆμα τῆς ἀληθείας [ὅπως πιστεύουν οἱ Προτεστάντες καί οἱ προτεσταντίζοντες δικοί μας], τότε ὅλα τά ὑπόλοιπα πιστεύω τους πρέπει ν’ ἀποτελοῦν πλάνη. Θά ἔπρεπε, λοιπόν, νά θεωρήσω ὅτι ὁ Θεός εἴτε θέλει εἴτε ἀναγκάζεται νά ἐκτελέση τό σχέδιό Του γιά τήν ἀνθρωπότητα χρησιμοποιώντας ψέματα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει, ὅμως, ὅτι ὁ Θεός εἶναι “ἀψευδής”(Τίτ 1, 2). Αὐτό ἦταν ἀρκετό νά μέ κάνη νά ἐγκαταλείψω τήν ἰδέα ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἀποφασίσει, δῆθεν γιά δικό μας καλό, νά μᾶς κρύψη τήν πλήρη ἀλήθεια».

«Ἄν ἡ εἰλικρίνεια ἀρκεῖ γιά νά σωθῆς, τότε κάθε βουδιστής, ταοϊστής, μουσουλμάνος, ἰνδουϊστής ἤ εἰδωλολάτρης πού εἶναι εἰλικρινής στήν πίστι του μπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ τό ἴδιο γιά τή σωτηρία, ὅπως κι ἕνας εἰλικρινής χριστιανός. Αὐτό θ’ ἀναιροῦσε τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ ὅτι “οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Πατέρα εἰ μή δι’ ἐμοῦ (: παρά μόνο μέσῳ Ἐμοῦ)”(Ἰω 14, 6) καί τή διαβεβαίωσι τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι τό μόνο ὄνομα “ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς (: μέ τό ὁποῖο εἶναι δυνατό νά σωθοῦμε)”(Πρξ 4, 12). Μπορεῖ ἑπομένως νά εἴμαστε μέν εἰλικρινεῖς ἀλλά σέ λάθος δρόμο!».

«Πῶς μπορῶ νά θεωρήσω ὅτι ἕνας ἀρμινιανός κι ἕνας καλβινιστής μποροῦν καί οἱ δύο νά ἔχουν γνήσια σχέσι μέ τόν ἀληθινό Θεό, ἄν ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν μπορῆ νά εἶναι διαφορετικό πρόσωπο γιά διαφορετικά ἄτομα; Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος, ὅμως, εἶναι ἀρκετά σαφής στό συγκεκριμένο θέμα. Στό Θεό “οὐκ ἔνι παραλλαγή ἤ τροπῆς ἀποσκίασμα (:δέν ὑπάρχει ἀλλοίωσι ἤ σκιά λόγῳ μεταβολῆς)”(Ἰακ 1, 17). Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ἐπίσης ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεός, ἕνας Κύριος, μία πίστι, μία ἐλπίδα (Ἐφ 4, 4-6). Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, ὁ πνευματικός σχετικισμός νά ἔχη θέσι στή χριστιανική πίστι;».

«Ὁ Θεός θέλει νά εἴμαστε ἕνα μ’ Αὐτόν (Ἰω 17, 21-22). Κι Αὐτός εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Εἶναι δυνατό νά διασπείρη ὁ Θεός ψήγματα ἀληθείας στίς ὁμολογίες τοῦ προτεσταντισμοῦ κρύβοντάς τες προσεκτικά μεταξύ ἐλλιπῶν ἀληθειῶν κι ἐσφαλμένων ἰδεῶν; Ὄχι! Ὁ Θεός δέν συσκοτίζει —ἐκ φύσεως δέν μπορεῖ νά συσκοτίση— τήν ἀλήθεια μέ ψεύδη».

«Σκεπτόμουν διάφορα πράγματα τά ὁποῖα γνωρίζω ὅτι εἶναι ἀληθινά: Τή φωτιά, τό φύσημα τοῦ ἀνέμου, τήν πλημμυρίδα καί τήν ἄμπωτι. Καί εἶδα ὅτι αὐτό πού καθιστᾶ κάτι ἀληθινό δέν μπορεῖ νά εἶναι σχετικό. Δέν μπορεῖ νά διαστρεβλωθῆ ἤ νά ἰδωθῆ ἀπό διαφορετικές ὀπτικές γωνίες. Οἱ προσωπικές πεποιθήσεις μου γι’ αὐτό εἶναι ἄνευ σημασίας. Οἱ ἐπιλογές μου εἶναι δύο: Νά τό ἀποδεχθῶ ἤ νά τό παραβλέψω. Συνεπῶς ἡ ἀλήθεια περί τοῦ Θεοῦ πρέπει νά εἶναι ἡ πιό ἀντικειμενική ἀλήθεια πού ὑπάρχει».

«Ὅταν πηγαίνουν στήν ἐκκλησία δέν ἀκοῦνε ποτέ τόν πάστορα νά διαβάζη ἐπί 40 λεπτά τήν Ἁγία Γραφή. Τόν περισσότερο χρόνο τόν ἀφιερώνει στήν ἑρμηνεία της. Γιατί; Διότι γιά νά διδάξη, νά συγκινήση καί ν’ ἀποκαλύψη τό Θεό στούς πιστούς, πρέπει νά ἑρμηνεύση τήν Ἁγία Γραφή. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς προσευχόμαστε αὐτός πού κηρύττει νά “ὀρθοτομῆ τόν λόγον τῆς ἀληθείας”(Β´ Τιμ 2, 15). Αὐτό πού εἶναι, λοιπόν, σημαντικό γιά ἕνα προτεστάντη δέν εἶναι ἁπλῶς τό sola scriptura (: μόνη ἡ Γραφή). Αὐτό πού στερεώνει τήν πίστι του καί πού τό ἐμπιστεύεται εἶναι ἡ ἑρμηνεία τήν ὁποία ὁ ἴδιος δίνει στό sola scriptura».

«Θυμᾶμαι ὅταν ἐξέφρασα σ’ ἕνα καθολικό φίλο μου τήν τρομερή ἐνοχή τήν ὁποία εἶχα αἰσθανθῆ, ὅταν συνειδητοποίησα ὅτι εἶχα περάσει ὅλη μου τή ζωή στηρίζοντας τή σωτηρία μου στήν πεποίθησι ὅτι ἡ δική μου ἀντίληψι περί Θεοῦ ἦταν ἡ σωστή. Πρός ἔκπληξί μου, χαμογέλασε μέ σημασία καί εἶπε: “Καταλαβαίνω. Ἐμεῖς οἱ καθολικοί ἔχουμε ἕνα παλαιό ρητό. ‘Οἱ προτεστάντες πιστεύουν ὅτι ὅλοι εἶναι ἀλάθητοι ἐκτός ἀπ’ τόν Πάπα!’”».

«Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν κάλεσε τήν Ἐκκλησία νά θεολογῆ. Δέν προέτρεψε τά πνευματικά του τέκνα νά ἐξετάσουν διάφορα δόγματα καί νά υἱοθετήσουν αὐτό πού θά τούς φαινόταν πιό λογικό. Ἀντιθέτως, συμβούλευσε τούς πιστούς τῆς Θεσ/νίκης νά μείνουν ἀκλόνητοι καί νά κρατήσουν τίς παραδόσεις τίς ὁποῖες εἶχαν διδαχθῆ —τόσο ἐκεῖνες πού τούς μεταδόθηκαν μέσῳ ἐπιστολῶν ὅσο κι ἐκεῖνες πού διδάχθηκαν ἀπευθείας διά στόματος τῶν Ἀποστόλων [«Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε (: νά στέκεσθε ἀκλόνητοι) καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις ἅς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν»(Β´ Θεσ 2, 15)]. Προσπαθῆστε, παρακαλῶ, νά τό καταλάβετε αὐτό. Γιά ἕνα σύγχρονο χριστιανό πού θέλει ν’ ἀπαντήση στό ἐρώτημα, πῶς γνωρίζω ὅτι αὐτό στό ὁποῖο πιστεύω εἶναι ἡ ἀλήθεια, τά λόγια αὐτά τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι ἀπ’ τά πιό σημαντικά πού ἔχουν γραφῆ. Κατά τά λόγια του αὐτά, ἕνας μόνο τρόπος ὑπῆρχε νά γνωρίζουν οἱ πρῶτοι χριστιανοί ὅτι βρίσκονται μέσα στήν ἀλήθεια: Νά μποροῦν νά ποῦν χωρίς ἐνδοιασμούς, “πιστεύουμε κι ἀκολουθοῦμε αὐτά πού ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πιστεύει κι ἀκολουθεῖ ἀπ’ τήν ἵδρυσί της∙ ἀπ’ τή μέρα τῆς Πεντηκοστῆς”».

Ἐπανερχόμασθε στήν πορεία του πρός τήν Ὀρθοδοξία:

«Ὡς προτεστάντης πίστευα ἀκράδαντα ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶχε ἀρχίσει νά καταποντίζεται μέσα σέ μία ἤ δύο γενιές ἀπ’ τήν ἴδρυσί της. Ἤμουν ἐπίσης πεπεισμένος ὅτι ὁ Ἰησοῦς στεκόταν γιά περίπου 1500 χρόνια σχετικά ἀδύναμος ἀπέναντι στά διεφθαρμένα σχέδια ἀνθρώπων πού ἦταν μέν διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων ἀλλά εἶχαν πραγματικά βαλθῆ νά καταστρέψουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ —ἀκόμη κι ἄν πολλές φορές μαρτυροῦσαν στ’ ὄνομά Του. Ὡς προτεστάντης πίστευα ὅτι ὁ Χριστός εἴτε δέν ἤθελε εἴτε δέν μποροῦσε νά κάνη ὁτιδήποτε, καθώς ἔβλεπε ἑκατομμύρια ἀνθρώπους πού νόμιζαν ὅτι εἶναι χριστιανοί νά ζοῦν καί νά πεθαίνουν μέσα στήν πλάνη. Μέ τήν ἔλευσι τοῦ προτεσταντισμοῦ, πίστευα, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔγινε δύναμι πού μποροῦσε ν’ ἀντισταθῆ στίς πύλες τοῦ Ἅδου.

Θυμᾶμαι τή μέρα κατά τήν ὁποία συνειδητοποίησα ὅτι εἶχα ζήσει ὅλη μου τή ζωή σ’ αὐτή τήν τρομερή ἀπιστία. Πῶς μποροῦσα νά πιστεύω ὅτι ὁ Κύριός μου εἶναι τόσο ἀνίσχυρος; Εἶχα πιστέψει ὅτι μποροῦσε νά μέ σώση, ἀλλά ὅτι ἦταν ἐντελῶς ἀδύναμος νά διατηρήση τήν ἀλήθεια στούς πιστούς Του ἔστω καί γιά μία μόνο γενεά. Πόσο ἀδύναμος κι ἀδιάφορος πίστευα ὅτι ἦταν ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός! Πέφτοντας στά γόνατα καί κλαίγοντας πικρά, μετανοιωμένος γι’ αὐτή μου τήν ἄγνοια, Τόν ἱκέτευσα νά μέ συγχωρήση.

Μεμιᾶς γέμισε ἡ ψυχή μου ἀπ’ τή γεμάτη ἀγάπη παρουσία Του. Γιά πρώτη φορά μετά ἀπό πολύ καιρό ἄκουσα τή σιωπηλή φωνή Του. Μή δειλιάσης, τώρα, Ματθαῖε. Δέν εἶσαι μακρυά ἀπ’ τή Βασιλεία Μου, εἶπε. Στά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου καί μέ ὅση δύναμι μπόρεσα νά συγκεντρώσω Τοῦ ὑποσχέθηκα ὅτι δέν θά ἤμουν πιά τυφλός κι ἄπιστος»(σ. 107).

Κάποιος φιλόσοφος φίλος του τοῦ τόνισε: «Ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ξέρεις, πρέπει νά ξεκαθαρίση κανείς ὅτι οἱ προτεστάντες μεταρρυθμιστές ἐπαναστάτησαν ἐναντίον τῶν ἐκτροπῶν τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας. Προσωπικά, πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι ἄν ὁ Μαρτίνος Λούθηρος εἶχε στραφῆ στήν Ἀνατολική Ὀρθοδοξία, δέν θά ὑπῆρχε προτεσταντική μεταρρύθμισι. Διότι δέν θά ὑπῆρχε μέσα στήν Ὀρθοδοξία λόγος διαμαρτυρήσεως γιά κάτι».

Στή συνέχεια ἀναγράφει τί αἰσθάνθηκε ὅταν πρωτοβρέθηκε στήν Ὀρθόδοξη Λειτουργία: «Ἐκείνη τήν εὐλογημένη στιγμή, καθώς ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ἀγάπη δρόσιζαν τήν ψυχή μου, θυμήθηκα τήν ἐρώτησι τήν ὁποία ὁ Ἰησοῦς μοῦ εἶχε θέσει πρίν περίπου 30 χρόνια, στό ξεκίνημα αὐτοῦ τοῦ μακρινοῦ κι ἐπιπόνου ταξιδιοῦ: Ματθαῖε, εἶναι αὐτό τό ὁποῖο πιστεύεις ἡ ἀλήθεια; Μετά ἀπό τόσο καιρό αἰσθάνθηκα ὅτι ἐπιτέλους μποροῦσα νά Τοῦ ἀπαντήσω. Μέσα στό λιβάνι καί τίς ὄμορφες προσευχές τῆς Λειτουργίας κοίταξα δακρυσμένος πρός τό θυσιαστήριο καί ψιθύρισα: Ναί, Κύριε! Ἡ ἀλήθεια εἶναι.

Καί τότε, τόσο καθαρά, ὅσο οὐδέποτε ἔχω ἀκούσει λέξεις νά προφέρωνται, μοῦ ἀποκρίθηκε ἥσυχα: Ματθαῖε, ἐδῶ βρίσκεσαι πιά στό σπίτι σου».

Καί τελειώνει μέ μιά σειρά, ἀκόμη, ἀπό ὀρθές σκέψεις, σχετικά μέ τήν Ὀρθοδοξία τώρα: «Τό νά στέκεσαι ἔξω ἀπ’ τήν Ἐκκλησία καί νά τελῆς τά μυστήριά της, εἶναι ἀνάλογο μ’ ἕνα νεαρό, ὁ ὁποῖος βρίσκεται σ’ ἕνα λιβάδι παίζοντας baseball καί φαντάζεται τόν ἑαυτό του μέσα στό Yankee Stadium. Μπορεῖ νά εἶναι φανατικός φίλος τοῦ ἀθλήματος καί νά ἔχη ὅλα τ’ ἀπαραίτητα γιά νά θεωρῆται παίκτης —τό ρόπαλο, τή μπάλα, τό γάντι, ἀκόμη καί τήν ἀπαιτούμενη δεξιότητα. Μέχρι, ὅμως, νά μπῆ σέ ὁμάδα, παίζει baseball μόνο στή φαντασία του».

«Ἕνα παράδειγμα ἀπ’ τήν κλασσική περίοδο τῆς δυτικῆς μουσικῆς. Στή μουσική αὐτή οἱ συνθέτες ἔπρεπε νά τηροῦν ἀρκετά αὐστηρούς μορφολογικούς κανόνες γιά τά ἔργα τά ὁποῖα συνέθεταν. Ἄν δέν συμμορφώνονταν μ’ αὐτούς, τά ἔργα τους δέν θά γίνονταν ἀποδεκτά ἀπ’ τό εὐρύ κοινό. Ὡστόσο, ἀκόμη καί μέσα στά πλαίσια ἐκείνων τῶν κανόνων, ἀναδεικνυόταν ἡ προσωπικότητα διαφόρων συνθετῶν. Ὁ Mozart κι ὁ Haydn ἔγραψαν καί οἱ δύο σύμφωνα μέ τούς ἴδιους τύπους, καί ὅμως, ἦταν ξεκάθαρα διαφορετικοί συνθέτες.

Ἔτσι εἶναι καί τά μυστήρια. Ἔτσι πρέπει νά εἶναι δεδομένης τῆς διπλῆς τους ἀποστολῆς νά ἑδραιώσουν τόν ἄνθρωπο σέ μία μοναδική σχέσι ἀγάπης μέ τό Θεό, ἑνώνοντας ταυτόχρονα ὅλους τούς πιστούς μεταξύ τους…

Φαντάσου πῶς εἶναι νά γνωρίζης ὅτι εἶσαι ἕνα μέ διακόσια ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σ’ αὐτό τόν πλανήτη. Ὅλοι προσευχόμασθε μέ τίς ἴδιες ἀκριβῶς προσευχές. Οἱ ἴδιοι ὕμνοι ἀναπέμπονται ἀπ’ τά χείλη μας. Μία συγκεκριμένη μέρα, τήν καθορισμένη ὥρα τῆς λατρείας, ὅλες οἱ ἐκκλησίες μας τελοῦν τίς ἴδιες ἀκολουθίες».

«Γιά περίπου 20 χρόνια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν εἶχε καθόλου γραπτά καινοδιαθηκικά κείμενα. Προφανῶς, λοιπόν, δέν ἦταν δυνατό νά τηρηθῆ τό sola scriptura, ἀφοῦ πολύ ἁπλά δέν ὑπῆρχαν γραπτά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης! Πῶς, λοιπόν, κατάφερε ἡ Ἐκκλησία νά ἐπιβιώση καί νά διδάξη χωρίς τά θεόπνευστα αὐτά κείμενα; Ὑπό τήν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά τό ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς εἶχε πεῖ “ὁδηγήσει ὑμᾶς (: θά σᾶς ὁδηγήση) εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν”(Ἰω 16, 13), ἀκολουθώντας τίς παραδόσεις τῶν ἁγίων Ἀποστόλων.

Ἄν, λοιπόν, ἀποδεχθῆ κανείς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἦταν ζωντανή πολλά χρόνια προτοῦ γραφοῦν τά πρῶτα κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀναγνωρίζει οὐσιαστικά ὅτι δέν ὑπάρχει ἀπολύτως κανένας λόγος νά θεωρῆ τίς ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων καί τά Εὐαγγέλια πλήρεις κι ἀποκλειστικές πραγματεῖες τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καί πρακτικῆς. Στήν πραγματικότητα, ὅπως μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης, “ἔστι (: εἶναι) δέ καί ἄλλα πολλά ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐάν γράφηται καθ’ ἕν (: χωριστά τό καθένα), οὐδέ αὐτόν οἶμαι τόν κόσμον χωρῆσαι (: νομίζω πώς οὔτε ὅλος ὁ κόσμος δέν θά χωρέση) τά γραφόμενα βιβλία”(Ἰω 21, 25). Οἱ συγγραφεῖς τῶν κειμένων τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀπευθύνονταν σέ μία ἀκμάζουσα Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας τά δόγματα καί τό τυπικό τῆς λατρείας εἶχαν ἤδη θεμελιωθῆ ἀπ’ τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσῳ τῶν Ἀποστόλων.

Ἔτσι, ἐνῶ ἡ Καινή Διαθήκη εἶναι θεόπνευστη, ἀξιόπιστη καί πολύτιμη γιά τήν Ἐκκλησία, τά κείμενά της δέν γράφηκαν γιά ν’ ἀποτελέσουν ἕνα πλήρη θεολογικό ὁδηγό, ὅπως θέλουν νά πιστεύουν οἱ προτεστάντες. Στήν πραγματικότητα, εἶναι προφανές γιά κάποιον πού διαβάζει τίς ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων ὅτι ἀναφέρονταν γενικά σέ συγκεκριμένα προβλήματα ἤ ἀνάγκες τίς ὁποῖες ἀντιμετώπιζε ἡ Ἐκκλησία ὡς σύνολο ἤ κάποια συγκεκριμένη κοινότητα.

Οἱ συγγραφεῖς τῶν Εὐαγγελίων καί τῶν Ἐπιστολῶν δέν εἰσήγαγαν καινούργια δόγματα. Ἀντιθέτως, ἐπιβεβαίωναν αὐτά τά ὁποῖα δίδασκαν ἤδη οἱ Ἀπόστολοι καί προέτρεπαν τούς χριστιανούς νά τά βιώσουν. Λαμβάνοντας, λοιπόν, ὑπόψιν τή θέσι τῶν ἀποστολικῶν κειμένων στήν πρώτη Ἐκκλησία, δέν θά μπορούσαμε νά τά ἐκλάβουμε ὡς πλῆρες ἐγχειρίδιο τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ. Τά Εὐαγγέλια καί οἱ Ἐπιστολές δέν γράφθηκαν μέ σκοπό νά δημιουργήσουν ἤ νά οἰκοδομήσουν τήν Πίστι. Γράφηκαν μέ θεία φώτισι γιά νά τήν ἀποσαφηνίσουν καί νά παροτρύνουν τούς χριστιανούς νά μείνουν ἀπαρασάλευτοι σ’ αὐτήν».

«Ἄν εἶναι φυσιολογικό γιά τό σύγχρονο προτεστάντη νά βιώνη τήν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκτός τῶν Γραφῶν, γιατί νά μήν ἰσχύη τό ἴδιο καί γιά τήν πρώτη Ἐκκλησία; Γιατί ὁ προτεστάντης ὑποθέτει ὅτι αὐτός (ἤ ἡ ἐκκλησία του ἤ ἡ ὁμολογία του) μπορεῖ νά καθοδηγῆται ἀπ’ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν θά μποροῦσε νά καθοδηγῆ τήν πρώτη Ἐκκλησία κατά τόν ἴδιο τρόπο; Γιατί νά μή δοῦμε μέ τόν τρόπο αὐτό τήν Ἱερά Παράδοσι τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας —ὡς δηλ. τήν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πέρα τῶν ὅσων εἶναι γραμμένα στήν Καινή Διαθήκη;

Φυσικά, ὁ προτεστάντης θά ἐπιμείνη ὅτι οἱ ἐνέργειές του εἶναι σύμφωνες μέ τίς Γραφές, ἐνῶ πολλά στοιχεῖα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατα μ’ αὐτές. Καί σίγουρα ὑπῆρχε μία ἐποχή κατά τήν ὁποία κι ἐγώ ὁ ἴδιος ὑποστήριζα ἀνένδοτα τό ἴδιο πρᾶγμα. Αὐτό, ὅμως, πρίν κοιτάξω τόν ἑαυτό μου στόν καθρέπτη κι ἀναρωτηθῶ: “Πῶς εἶμαι τόσο σίγουρος γι’ αὐτό;”.

Ἦταν σάν νά ξύπνησα ἀπό ἕνα λήθαργο, ὅταν ἐπιτέλους κατάλαβα ὅτι τό νά χαρακτηρίζω τίς παραδόσεις αὐτές ἀσυνεπεῖς πρός τίς Γραφές ἦταν, ὑπό τήν προτεσταντική μου ὀπτική, ἕνα κενό ἐπιχείρημα. Γιατί τί ἔλεγα στήν πραγματικότητα κάθε φορά κατά τήν ὁποία ἰσχυριζόμουν κάτι τέτοιο; “Οἱ παραδόσεις αὐτές δέν μπορεῖ νά εἶναι σωστές, ἀφοῦ εἶναι ἀσύμφωνες μέ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐγώ κατανοῶ τίς Γραφές καί μέ τήν πεποίθησί μου ὅτι ἡ ἀλήθεια πηγάζει ἀπ’ τίς Γραφές καί μόνο —τά ὁποῖα τελικά εἶναι καί τά πιστεύω πού ὁδήγησαν τούς προτεστάντες σέ ἀντιφατικές πεποιθήσεις πάνω σ’ ὅλα τά σημαντικά θέματα τῆς Πίστεως καί πού καταθρυμμάτισαν τόν προτεσταντισμό”.

Κατάλαβα ὅτι ἄν ἔπρεπε ν’ ἀποκαλῶ τούς πρώτους χριστιανούς αἱρετικούς, ἐπειδή δέν δροῦσαν σύμφωνα μέ τή δική μου ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν, τότε θά ἔπρεπε νά χαρακτηρίσω καί τούς προτεστάντες ἀδελφούς μου αἱρετικούς. Αὐτό, ὅμως, δέν θά μέ ὁδηγοῦσε πουθενά στήν ἀναζήτησί μου γιά τήν ἀλήθεια. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ὅτι ἔπρεπε νά βρῶ κάποιο ἄλλο σημεῖο ἀναφορᾶς μέ βάσι τό ὁποῖο νά κρίνω τίς παραδόσεις τῆς ἀρχαίας Πίστεως.

Καί τό βρῆκα, ὅταν συνειδητοποίησα ὅτι ἡ Καινή Διαθήκη παραδόθηκε σέ μία Ἐκκλησία πού εἶχε ἤδη ἑδραιώσει τό δόγμα της καί τίς λατρευτικές της παραδόσεις. Ἡ προσπάθεια, λοιπόν, καθορισμοῦ ἐκ μέρους μου τοῦ τί εἶναι σύμφωνο μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τί ὄχι, πῆρε τότε τελείως διαφορετική τροπή. Κατάλαβα ὅτι γιά νά κατανοήση κανείς τί σημασία εἶχαν τά λόγια τῆς Καινῆς Διαθήκης γιά τούς ἀνθρώπους γιά τούς ὁποίους γράφθηκαν, πρέπει πρῶτα νά κατανοήση τίς παραδόσεις ἐκεῖνες πού διαμόρφωναν τό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἐκλαμβάνονταν τά λόγια αὐτά.

Ὅταν ἄρχισα νά ἐξετάζω τά πράγματα ἀπ’ αὐτή τήν ὀπτική γωνία, ἔμεινα ἔκπληκτος. Ταυτόχρονα, ὅμως, λυπήθηκα. Λυπήθηκα, γιατί ἀνακάλυψα ὅτι μέ τό νά ἐπικεντρώνωμαι στά λόγια τῆς Καινῆς Διαθήκης χωρίς νά γνωρίζω —ἤ καί χωρίς ν’ ἀποδέχωμαι πολλές φορές— τό εὐρύτερο πλαίσιο τῶν παραδόσεων, μέσα στό ὁποῖο τά λόγια αὐτά γράφηκαν, εἶχα ἐξουδετερώσει σ’ ὅλη μου τή ζωή καί τήν παραμικρή ἐλπίδα νά γνωρίσω τό χριστιανισμό, ὅπως τόν γνώριζαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί. Ἄν δέν κατανοοῦσα τίς παραδόσεις αὐτές, τό μόνο τό ὁποῖο θά μποροῦσα ποτέ νά γνωρίσω εἶναι μία μερική ἔκφρασι αὐτῆς τῆς Πίστεως».

«Ὡς προτεστάντης δέν ἤμουν ἀφοσιωμένος μόνο στό sola scriptura ἀλλά καί στό sola gratia (: μόνο ἡ χάρι). Στ’ ὅτι δηλ. ὁ ἄνθρωπος σώζεται μόνο διά τῆς χάριτος. Ἡ πεποίθησί μου, ὅμως, ὅτι τά παιδιά δέν μποροῦν νά βαπτισθοῦν μέχρι νά φθάσουν σέ “ἡλικία εὐθύνης” μέ ὁδηγοῦσε στό συμπέρασμα ὅτι ἡ χάρι καί μόνο δέν σώζει. Γιατί πίστευα οὐσιαστικά ὅτι ἡ σωτηρία ἑνός παιδιοῦ δέν ἐξαρτᾶται τελικά ἀπ’ τή χάρι, ἀλλά ἀπ’ τή δυνατότητα κατανοήσεως τοῦ σχεδίου τῆς σωτηρίας. Ὅσο καί νά θέλη, λοιπόν, τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κατοικήση στήν ψυχή ἑνός παιδιοῦ, θά πρέπη νά περιμένη μέχρις αὐτό νά φθάση σ’ ἕνα συγκεκριμένο διανοητικό ἐπίπεδο. Πίστευα, λοιπόν, στή “σωτηρία διά τῆς κατανοήσεως καί τῆς χάριτος” κι ὄχι στό sola gratia.

Τότε, ὅμως, ἦλθε κι ὁ ἀντίλογος: “Ὄχι! Παρότι πρέπει νά φθάση τό παιδί σέ ἡλικία πού νά μπορῆ νά κατανοήση τή σωτηρία προτοῦ τή δεχθῆ, ἡ σωτηρία του βασίζεται ἀποκλειστικά καί μόνο στή χάρι. Γιατί ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή πού ὁδηγεῖ τό παιδί στό ν’ ἀντιληφθῆ τήν ἀνάγκη γιά τό Θεό, νά βιώση τήν πίστι καί νά ὁμολογήση τό Χριστό”.

Αὐτό, ὅμως, δέν ἀλλάζει τίποτε ἀπολύτως. Γιατί ἄν ὄντως ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, εἶναι προφανές ὅτι γιά ἕνα μεγάλο χρονικό διάστημα τῆς ζωῆς τοῦ παιδιοῦ ἡ χάρι εἶναι παροῦσα, ἐνῶ δέν ὑπάρχει σωτηρία. Προφανῶς, λοιπόν, χρειάζεται κάτι περισσότερο ἀπ’ τή χάρι γιά νά σωθῆ ἕνα παιδί. Γιά νά μείνω πιστός στήν προτεσταντική μου θεολογία ἔπρεπε νά πιστέψω ὅτι μέχρι τά παιδιά νά φθάσουν στό διανοητικό ἐπίπεδο πού θά τούς ἐπέτρεπε νά κατανοήσουν τήν ἁμαρτωλότητά τους καί νά ὁμολογήσουν τήν πίστι τους στό Χριστό, δέν μποροῦν νά σωθοῦν. Τό παράδοξο αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ μέ ἀναστάτωσε ἀφάνταστα, ὅταν μάλιστα ἀναλογίσθηκα ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς εἶπε ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀνήκει στά παιδιά (Λκ 18, 16).

Σ’ αὐτό ἐντούτοις ἔσπευσα ν’ ἀπαντήσω μέ τήν ἑξῆς παλαιά καί κοινότυπη δικαιολογία: “Ὁ Θεός μεριμνᾶ γιά τά βρέφη καί τά μικρά παιδιά. Ξέρει ὅτι στήν ἡλικία τους δέν μποροῦν ν’ ἀντιληφθοῦν τήν ἀνάγκη γιά σωτηρία. Ἄν, λοιπόν, κάποιο πεθάνη, ὁ Θεός δέν θά τό καταδικάση”.

Τά λόγια αὐτά τά κήρυξα κι ἐγώ ὁ ἴδιος πολλάκις ἀπό ἄμβωνος. Καθώς, ὅμως, βάδιζα πρός τήν Ὀρθοδοξία, ἄρχισα ν’ ἀντιλαμβάνωμαι τίς μᾶλλον ζοφερές συνέπειες τῶν ὅσων δίδασκα τόσα χρόνια. Αὐτό τό ὁποῖο διακήρυττα ἦταν οὐσιαστικά ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν μπορεῖ νά κατοικήση μέσα σ’ ἕνα βρέφος ἤ σ’ ἕνα μικρό παιδί, παρά μόνο ἄν αὐτό πεθάνη! Ἄν πεθάνη, πηγαίνει στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, ὅπου πιά νοιώθει τή γεμάτη ἀγάπη παρουσία Του. Ἄν ζήση, ὅμως, βρίσκεται σέ μία πνευματική ἀπομόνωσι, ὅπου καί τό παιδί κι ὁ Θεός περιμένουν τή μέρα κατά τήν ὁποία θά μπορέση αὐτό νά καταλάβη ἐπιτέλους ὅτι Τόν χρειάζεται!

Κατάλαβα τελικά ὅτι ἡ ἄποψί μου γιά τήν πνευματική κατάστασι τῆς νηπιακῆς καί παιδικῆς ἡλικίας ἦταν μᾶλλον σκληρή. Τελικά βρέθηκα ἀντιμέτωπος μέ τό ἑξῆς ἐρώτημα: Εἶναι δυνατόν ὁ Ἰησοῦς ν’ ἀντιμετώπιζε ἔτσι τά παιδιά, ὅταν εἶπε “ἄφετε (: ἀφῆστε) τά παιδία ἔρχεσθαι πρός Με καί μή κωλύετε αὐτά (: μήν τά ἐμποδίζετε)∙ τῶν γάρ τοιούτων ἐστίν (: σ᾽ αὐτούς πού τούς μοιάζουν ἀνήκει) ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ”(Λκ 18, 16);

Θυμᾶμαι ὅτι εἶχα ἐξοργισθῆ καθώς συνειδητοποιοῦσα αὐτές τίς ἀλήθειες. Ὅλες αὐτές οἱ τυπικές προτεσταντικές μου ἀπόψεις ὅσον ἀφορᾶ τό νηπιοβαπτισμό ἦταν τελείως ἀπαράδεκτες. Ἦταν ξεκάθαρα ἀντίθετες μέ τήν προειδοποίησι τοῦ ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ ὅτι “ἐάν μή στραφῆτε (: ἄν δέν γυρίσετε πίσω) καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν”(Μθ 18, 3).

Ἐπέμεινα, ὅμως, καί εἶπα: “Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατοικεῖ, λοιπόν, πράγματι καί στά μικρά παιδιά. Ἡ δυνατότητα μετανοίας, ὅμως, εἶναι ἡ μόνη ἀπόδειξι ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μέσα στό παιδί. Ἑπομένως, δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τοῦ βαπτίσματος, πρίν νά φθάση τό παιδί σέ ἡλικία κατά τήν ὁποία νά μπορῆ ν’ ἀναλάβη τήν εὐθύνη τῶν πράξεών του καί νά μετανοήση, κάτι τό ὁποῖο τά βρέφη δέν μποροῦν νά κάνουν”.

 Σκέφθηκα, ὅμως, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἴσως ἐννοοῦσε κάτι παραπάνω ἀπ’ τή μετάνοια ὅταν εἶπε ὅτι πρέπει νά γίνουμε σάν τά παιδιά γιά νά κερδίσουμε τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μήπως μιλοῦσε γιά τήν πραότητα, τήν ταπείνωσι καί τήν ἁπλότητα τῆς πίστεως πού τά διακρίνει; Δέν εἶναι αὐτά στοιχεῖα πού ἀποδεικνύουν τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ; Εγώ ὁ ἴδιος πολλές φορές ταπεινώθηκα κι ἀναλύθηκα σέ δάκρυα, ὅταν μέσα ἀπό μικρά παιδιά ἄκουσα τή φωνή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί εἶμαι σίγουρος ὅτι καί πολλοί ἄλλοι προτεστάντες ἔχουν παρόμοιες ἐμπειρίες.

Βεβαιώθηκα, λοιπόν, ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά κατοικήση στίς καρδιές τῶν παιδιῶν. Μ’ αὐτή τή διαπίστωσι, ὅμως, εἶχα διανύσει ἕνα πλήρη κύκλο φθάνοντας στό σημεῖο ἀπ’ ὅπου ξεκίνησα καί βρέθηκα πιά σέ ἀπόλυτη ἀντίθεσι μέ τή διδασκαλία τοῦ ἀποστόλου Πέτρου: “Μήτι τό ὕδωρ κωλῦσαι δύναταί τις τοῦ μή βαπτισθῆναι τούτους, οἵτινες τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔλαβον καθώς καί ἡμεῖς; (: Μήπως μπορεῖ κανείς νά ἐμποδίση τό νερό γιά νά μή βαπτισθοῦν αὐτοί πού ἔλαβαν τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ὅπως κι ἐμεῖς;)”(Πρξ 10, 47). Ἐπιτέλους κατάλαβα ὅτι τά παιδιά πρέπει νά βαπτίζωνται. Γιατί, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό βάπτισμα καί ἡ ἐνοίκησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι στοιχεῖα ἀδιάσπαστα μεταξύ τους. Τό κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου τή μέρα τῆς Πεντηκοστῆς, οἱ Σαμαρεῖτες χριστιανοί καί ἡ οἰκογένεια τοῦ Κορνηλίου εἶναι ἀδιαφιλονίκητα παραδείγματα πού ἀποδεικνύουν ὅτι ὅπου ὑπάρχει τό ἕνα, ὑπάρχει ἀπαραίτητα καί τό ἄλλο».

«Παρά τήν προσκόλλησί μου στό sola scriptura, δέν ὑπῆρχε πουθενά στήν Ἁγία Γραφή ὁτιδήποτε, στό ὁποῖο θά μποροῦσα νά βασισθῶ γιά νά στηρίξω τή μεταφορική ἑρμηνεία τοῦ χωρίου περί πραγματικοῦ Σώματος καί Αἵματος. Ἡ μόνη ἀπάντησι στό ἐρώτημα αὐτό ἦταν: “Δέν εἶναι λογικό ὁ ἄρτος κι ὁ οἶνος νά γίνωνται —ἀκόμη καί διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος— Σῶμα κι Αἷμα Χριστοῦ. Κανένας λογικός ἄνθρωπος δέν θά τό δεχόταν αὐτό. Μόνο οἱ ἀφελεῖς καί οἱ προληπτικοί θά μποροῦσαν ἴσως νά τό πιστέψουν”. Εἶδα, λοιπόν, ὅτι ἡ ἄποψί μου γιά τό θέμα αὐτό δέν ἦταν σέ καμμία περίπτωσι θεμελιωμένη στήν Ἁγία Γραφή! Στηριζόταν ἀποκλειστικά στούς περιορισμούς τῆς σύγχρονης ὀρθολογιστικῆς μου σκέψεως».

«Πῶς εἶναι δυνατόν νά πιστεύω σέ κάτι τόσο ἀκατανόητο ὅπως ἡ ἐνσάρκωσι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καί παρόλ’ αὐτά ν’ ἀρνοῦμαι τήν ἀληθινή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν ἄρτο καί τόν οἶνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Πεῖτε μου! Ἄν ὁ Θεός μπορῆ νά εἶναι παρών στό ἀνθρώπινο αἷμα καί τούς ἱστούς μέσῳ τῆς ἐνσαρκώσεώς Του, γιατί νά μή μπορῆ νά εἶναι παρών καί στό ψωμί καί τό κρασί; Σέ τελική ἀνάλυσι, καί τά δύο εἶναι ὀργανική ὕλη. Μόνο ἡ διάταξι τῶν μορίων τους ἀλλάζει.

Σ’ αὐτό, ὅμως, ἔδωσα μία ἀκόμη προτεσταντική ἀπάντησι: “Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξι ἔχει νοημοσύνη κι ὡς ἐκ τούτου θά μποροῦσε ὁ Θεός νά κατοικήση μέσα της. Τό κρασί καί τό ψωμί, ὅμως, εἶναι ἄψυχα πράγματα”. Μισό λεπτό, ὅμως! Δέν μπορεῖ δηλ. ὁ Θεός νά βρίσκεται σέ ἄψυχα πράγματα; Ἔχουμε ἀκούσει τή φωνή Του μέσα ἀπ’ τά σύννεφα καί τή φλεγομένη βάτο. Μέσα ἀπ’ τήν πέτρα στήν ἔρημο, γιά τήν ὁποία ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαιώνει “ἡ δέ πέτρα ἦν (: ἦταν) ὁ Χριστός”(Α´ Κορ 10, 4). Παραδέχθηκα τελικά ὅτι ὁ πανταχοῦ παρών Θεός μέ τήν ἀγάπη καί τήν παντοδυναμία Του μπορεῖ νά βρίσκεται ὅπου ὁ ἴδιος θέλει.

Καί γιατί νά μή μᾶς προσφέρη τά βασικά φυσικά συστατικά τῆς δικῆς Του ἀνθρωπίνης φύσεως; Ὁ Ἰησοῦς δέν εἶναι κάποιος γνωστικιστής φιλόσοφος πού μᾶς λυτρώνει ἐξυψώνοντας τή σκέψι μας καί προσφέροντάς μας ἱερές ἀρχές τίς ὁποῖες πρέπει νά μελετήσουμε. Ὄχι! Κάνει κάτι ἐντελῶς ριζοσπαστικό —καί ταυτόχρονα ἀπολύτως φυσικό. Μᾶς ἀναδημιουργεῖ ἐνδυόμενος τήν ἀνθρωπίνη φύσι. Ἑνώνεται μαζί μας ἐξαγνίζοντας τή φύσι μας κι ἑνώνοντάς την γιά πάντα μέ τή θεία. Στή συνέχεια μᾶς καλεῖ νά γίνουμε “θείας κοινωνοί φύσεως”(Β´ Πέτρ 1, 4), ὥστε νά “μεταμορφωθοῦμε” στήν εἰκόνα Του (Β´ Κορ 3, 18). Εἶναι τόσο παράλογο τό ὅτι ὁ Χριστός μᾶς πρόσφερε τ’ ἀληθινά στοιχεῖα τῆς δικῆς Του καθαγιασμένης ἀνθρωπίνης φύσεως —τῆς ἴδιας φύσεως στήν ὁποία πρόκειται κι ἐμεῖς νά μεταμορφωθοῦμε;».

«Σέ μία γωνία τοῦ σαλονιοῦ μου, βρίσκεται μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Μαζί μέ τά βιβλία καί τά διακοσμητικά ἀντικείμενα, ἔχουμε ἐκεῖ καί τίς οἰκογενειακές φωτογραφίες. Μία ἀπ’ αὐτές τίς φωτογραφίες εἶναι τοῦ ἀγαπημένου ἀδελφοῦ μου, Barry, πού σκοτώθηκε σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τό 1976, στήν ἡλικία τῶν 21 ἐτῶν.

Τό νά πῶ ἁπλά ὅτι τόν ἀγαποῦσα δέν σκιαγραφεῖ ἐπαρκῶς τά αἰσθήματά μου γι’ αὐτόν. Ἔχουν περάσει 25 περίπου χρόνια ἀπ’ τό θάνατό του. Καί ὅμως, ἀκόμη καί σήμερα, ξυπνῶ κάθε 27η Ἰουλίου (μέρα τῶν γενεθλίων του) μέ δάκρυα στά μάτια καί μέ τή γλυκόπικρη ἀνάμνησί του στήν καρδιά μου.

Κανείς, λοιπόν, ἀπ’ τούς προτεστάντες φίλους μου δέν θά τό ἔβρισκε ἀφύσικο ἄν, ἐνῶ καθόμουν μπροστά στή βιβλιοθήκη, ἔπαιρνα στά χέρια μου τή φωτογραφία τοῦ ἀδελφοῦ μου καί τή φιλοῦσα. Γιατί, ὅμως, ὅταν πάω δύο βήματα παραπέρα, στό εἰκονοστάσι, καί φιλήσω τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας γίνομαι ξαφνικά εἰδωλολάτρης; Τί ἄλλαξε; Τί ἔχει ἡ Παναγία πού δέν ἀξίζει τήν ἀνάλογη ἀγάπη καί τό σεβασμό τόν ὁποῖο δείχνω στόν κεκοιμημένο ἀδελφό μου;

Ἤ ἄς ὑποθέσουμε ὅτι φιλῶ τήν εἰκόνα τῆς προστάτιδος ἁγίας τῆς κόρης μου, Vera. Ὅπως κι ὁ ἀδελφός μου, ἔτσι καί ἡ Ἁγία πέθανε μέ βίαιο θάνατο. Πρίν ἀπό 19 αἰῶνες, στήν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν μαρτύρησε γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ μαζί μέ τή μητέρα της καί τίς δύο ἀδελφές της. Στά μάτια ἑνός προτεστάντη, ὅμως, τό νά δείχνω σ’ αὐτήν τήν ἀνάλογη ἀγάπη τήν ὁποία δείχνω καί στόν ἀδελφό μου εἶναι ἁμαρτία.

Ποῦ βρίσκεται τό πρόβλημα τελικά; Ὅταν ἄρχισα νά ἐρευνῶ τό θέμα, διαπίστωσα ἕνα παράδοξο στήν παλαιά προτεσταντική μου ἀντίληψι. Ἀπ’ τή μία καταδίκαζα ὁποιονδήποτε τιμοῦσε τήν Παναγία καί τούς ἁγίους, ἐνῶ ἀπ’ τήν ἄλλη θεωροῦσα σωστό νά τιμῶ τούς προτεστάντες ἱεροκήρυκες καί δασκάλους, ζῶντες ἤ κεκοιμημένους. Ἦταν ἀπόλυτα φυσιολογικό νά ἐγκωμιάζω τούς ἀνθρώπους αὐτούς, νά παρακολουθῶ video καί διαφάνειες ἀπ’ τή ζωή καί τίς πράξεις τους καί νά δακρύζω ὅταν κανείς τραγουδοῦσε τό τραγούδι “Thank You for Giving to the Lord” (: Τίτλος δημοφιλοῦς προτεσταντικοῦ τραγουδιοῦ πού σημαίνει “Σ’ εὐχαριστῶ πού μ’ ἔφερες κοντά στό Θεό”. Τό τραγούδι αὐτό ἐκφράζει τήν εὐγνωμοσύνη κάθε προτεστάντη σ’ αὐτούς πού τόν ὁδήγησαν στήν πίστι). Ἄν, ὅμως, ἔβλεπα κάποιον νά ὑμνῆ καί νά τιμᾶ τή γυναῖκα πού ἔφερε στή μήτρα της τό Σωτῆρα, αὐτό θά ἔθετε ἀμέσως σέ ἀμφισβήτησι τό πόσο χριστιανός εἶναι!».

«Ὅταν τούς ἀκούω νά μιλοῦν μέ τόση περιφρόνησι γιά τή Θεοτόκο, λυπᾶμαι κι ἀναρωτιέμαι ἄν ποτέ ἔχουν σκεφθῆ ὅτι μιλοῦν ὑποτιμητικά γιά τή μητέρα Αὐτοῦ πού ἔγραψε μέ τό δάκτυλό Του στίς πέτρινες πλάκες τό “τίμα τόν πατέρα σου καί τή μητέρα σου”.

Τί μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ὅτι αἰσθάνεται γιά τή μητέρα Του ὁ μόνος Ἄνθρωπος πού μπορεῖ νά τηρήση τέλεια τήν ἐντολή αὐτή; Σκεφθεῖτε πόσο ἐμεῖς, οἱ ἄθλιοι κι ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι, σεβόμαστε τίς δικές μας μητέρες καί ὑπερασπιζόμασθε τήν τιμή τους. Πόσο λαμπρή θέσι πρέπει νά κατέχη, λοιπόν, ἡ Παναγία στή γεμάτη ἀγάπη καί σεβασμό καρδιά τοῦ Υἱοῦ της!

Πόσο ἀπογοητευμένος θά εἶναι, λοιπόν, ὁ Σωτήρας μας, ὅταν ἀκούη κάποιους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἐπαγγέλλονται ὅτι Τόν ἀγαποῦν καί Τόν ἀκολουθοῦν, νά θεωροῦν τή μητέρα Του ὡς “τίποτε τό ξεχωριστό”; Πόσο λυπημένος θά εἶναι γι’ αὐτούς πού σέβονται ἰδιαιτέρως τούς ἱεροκήρυκες, τούς προέδρους ἤ τούς προπονητές τοῦ ποδοσφαίρου, πού χλευάζουν, ὅμως, αὐτούς πού τιμοῦν τή μητέρα Του ὅπως τήν τιμᾶ κι ὁ ἴδιος; Πόσο πονᾶ γιά ὅλους αὐτούς πού ὑποτιμοῦν τήν ἄσπιλη ἐκείνη γυναῖκα πού ταπεινά ἄνοιξε τήν ἀγκαλιά της σ’ Αὐτόν, ὥστε νά μπορέση νά πλημμυρίση μέ τή χάρι Του ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα;».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Τά Ἴχνη του Θεού – Ἀπό τόν Προτεσταντισμό στήν Ὀρθοδοξία, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Ἀθήνα 2011

Πηγή:


TEXTS - ORTHODOXY

ΚΕΙΜΕΝΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Ο κ. Εβραΐνωφ διηγείται 
την μεταστροφή τού πατέρα του από τόν Ιουδαϊσμό στην Ορθοδοξία

Ὁ κ. Ἑβραΐνωφ διηγεῖται τήν μεταστροφή τοῦ πατέρα του ἀπ᾽ τόν Ἰουδαϊσμό στήν Ὀρθοδοξία:

​«Ὁ πατέρας μου ἦταν καθαρόαιμος Ἑβραῖος. Εἶχε γεννηθῆ στό ​Σκλόβ τῆς Λευκορωσίας καί ἔτρεφε μίσος γιά τούς Χριστιανούς. Ρατσιστής, ὄνομα καί πράμα. Ἀπό μικρό παιδί προετοιμαζόταν νά γίνη ραββίνος. Καί γι᾽ αὐτό σπούδαζε καί μελετοῦσε σκληρά νά μάθη καλά τά μυστικά τῆς Ἰουδαϊκῆς πίστεως. Ἀκόμη, ἔψαχνε καί ὅλες τίς παραδόσεις τῆς φυλῆς μας, γιά νά μάθη κάθε τί πού στρεφόταν ἐναντίον τῆς Χριστιανικῆς πίστεως.​ ​Ἦταν φανατικός καί ἀδιάλλακτος ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ὅπως ἦταν μικρός ὁ Ἀπ. Παῦλος.

Μία μέρα, λοιπόν, ἔτυχε νά περάση μέσα ἀπό ἕνα Χριστιανικό νεκροταφεῖο, μέ σταυρούς.​ ​Καί κοιτάξτε τώρα νά δῆτε τί οἰκονομεῖ ὁ Θεός! Τήν ὥρα, λοιπόν, πού περνοῦσε ἀπό ἐκεῖ ἕνα ἀνθρώπινο κρανίο ἦρθε καί μπλέχτηκε στά πόδια του. Δέν τό εἶδε. Σάστισε, λοιπόν. Φαίνεται ὅτι τό εἶχαν ξεθάψει ἐκεῖνες τίς μέρες καί τό εἶχαν ἀφήσει προσωρινά ἐκεῖ στά χόρτα μέσα. Εἶχε μάλιστα ἀκόμη, ἐπάνω του καί τό κάτω τό σαγόνι καί τά μεγάλα δόντια του τοῦ ἔδιναν μία ἀπαίσια ὄψι, καί ἐμφάνισι.

Λοιπόν, αὐτός θυμωμένος στήν ἀρχή, τό κλώτσησε ἄγρια ἀλλά ὕστερα τό ἔφτυσε κιόλας.​ ​Καί σάν νά μήν ἔφταναν αὐτά τό ἁρπάζει μέ νεῦρα καί τό παλουκώνει σ᾽ ἕνα παλούκι ἔτσι ὅπως παλουκώνουν κάποτε διάφορα κρανία ζώων, γιά νά φοβοῦνται τά πουλιά καί νά μήν τρῶνε τίς σοδιές. Τά σκιάχτρα! που λέμε. Ἀλλά δέστε τώρα, τί ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος!

Τή νύκτα ἐκεῖ μέσα στόν καλό ὕπνο πού λένε, παρουσιάζεται σέ ὄνειρο ἕνας ἐντελῶς ἄγνωστος καί ἄρχισε μέ παράπονο νά τόν ἐλέγχη καί νά τόν μαλώνη καί νά τοῦ λέη:​ ​“Πῶς τόλμησε​ς​ καί ἀσέβησες πάνω στά κόκκαλα ἑνός Χριστιανοῦ! Πάνω στό κρανίο μου! Ἐγώ εἶμαι ἕνας Χριστιανός, ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ἕνας δεδηλωμένος ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ!”.

Τό φάντασμα αὐτό παρουσιάσθηκε πολλές φορές τίς νύκτες, μέ ἀποτέλεσμα ὁ ἄνθρωπος νά χάση τόν ὕπνο του.​ Συνέβη νά τό μάθη ἕνας φίλος του ἔμπορος, πού ἦταν, ὅμως, Χριστιανός.

​Ο πατέρας μου δέν ἦταν κανένας τυχαῖος. Ἦταν σπουδασμένος Ἑβραῖος καί δέν ἦταν καθόλου εὔκολο νά ἀρνηθῆ τή θρησκεία του. Νά παραδεχθῆ κάτι τέτοιο, ἦταν δύσκολο. Ἀλλά κάτω ἀπ᾽ τήν πίεσι τῆς πραγματικότητος ὁ ἄνθρωπος ἀναγκάσθηκε νά πῆ:​ ​“Θά κάνω ὅ,τι μοῦ πῆς, ἀρκεῖ νά μέ βεβαιώσης ὅτι θά ἀπαλλαγῶ ἀπ᾽ τό μαρτύριο αὐτό τοῦ φαντάσματος πού μέ βασανίζει”.

Ὁ Χριστιανός ἔμπορος ὅταν ἄκουσε αὐτή τή δήλωσι τοῦ πατέρα μου χάρηκε καί ἔκανε αἴτησι πρός τόν Ἐπίσκοπο, γιά νά τόν δεχθῆ πρῶτα ὡς κατηχούμενο καί μετά νά βαπτισθῆ ὡς Χριστιανός.

Παρά τίς ὅποιες προφανεῖς δυσκολίες πού εἶχε ὁ πατέρας μου, ἡ αἴτησι​ ​συντάχθηκε καί τελικά τήν ὑπέγραψε.​ ​Δύσκολη ἀπόφασι ἀλλά τήν πῆρε.​ ​Καί τότε τό θαῦμα ἔγινε! Μόλις τήν ὑπόγραψε τήν αἴτησι ἀπό ἐκείνη τή νύκτα τό φάντασμα ἐξαφανίσθηκε καί τό πιό σπουδαῖο δέν ξαναφάνηκε. Καταχάρηκε ὁ πατέρας μου. Ἠρέμησε. Ξανάρθε ἡ ὑγεία του.

Ἡ χαρά, λοιπόν, πού τόν κατέλαβε ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε αἰσθάνθηκε νά τόν κυριεύη ἡ νέα του πίστι πρός τό Χριστό. Πῆγε, τότε, ὁ ἴδιος αὐτοπροσώπως στό Δεσπότη, γιά νά τοῦ ἐξομολογηθῆ τά πάντα καί τοῦ ἐξέφρασε τή μεγάλη του ἐπιθυμία νά βαπτισθῆ καί νά γίνη Ὀρθόδοξος.​ ​Καί ἀφοῦ πῆρε τήν ἔγκρισί του, ἄρχισε νά μαθαίνει τά Ὀρθόδοξα δόγματα μέ μεγάλη προθυμία.

Ἀφοῦ, λοιπόν, βαπτίσθηκε ἔφυγε ἀπ᾽ τό περιβάλλον ἐκεῖνο καί ἦρθε ἕνας καινούργιος ἄνθρωπος. Ἔζησε μία καινούργια ζωή ἥσυχη καί ἁγία, κάνοντας καλωσύνες καί βοηθώντας πτωχούς καί ἀπόρους.

Κι ἐμένα μέ δίδαξε νά ζήσω κατά Χριστόν καί μοῦ ἀνέλυε τίς διαφορές καί τήν ἀνωτερότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Λίγο πρίν πεθάνη μοῦ ἔδωσε πολύτιμες συμβουλές. Τέλος μοῦ ἔδωσε τήν εὐχή του καί ἔκλεισε τά μάτια του γιά πάντα».

Πηγή:


ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ

<>

π. Συμεών Γρηγοριάτης από το Περού

Από τον Ρωμαιοκαθολικισμό, 
Ορθόδοξος Μοναχός στο Άγιο Όρος

Περουβιανός Συμεών Γρηγοριάτης:

«Μιά μέρα συνάντησα στό Παρίσι σ᾽ ἕνα ἑστιατόριο ἕναν ὀρθόδοξο μοναχό πού ἐπρόκειτο ν᾽ ἀλλάξη ὁλόκληρη τή ζωή μου. “Ἡ ὀρθοδοξία ἀνακεφαλαιώνεται σ᾽ αὐτά τά λόγια, μοῦ εἶπε. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά γίνη ὁ ἄνθρωπος θεός κατά χάριν καί μετοχήν. Καί αὐτό σημαίνει ὅτι ὅπως ὅταν βάλης ἕνα σίδερο στή φωτιά τό σίδερο γίνεται φωτιά διά τῆς συμμετοχῆς στό πῦρ, ἔτσι κι ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετέχη τοῦ θείου πυρός γίνεται κι αὐτός καί πῦρ καί φῶς καί θεός κατά χάριν”.

Αὐτός μοῦ εἶπε τότε ὅτι στήν Ἑλλάδα ὑπάρχει μιά χερσόνησος ὅπου οἱ μοναχοί ἐπαναλαμβάνουν τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ ὥσπου νά γραφῆ στίς καρδιές τους. Τόν ρώτησα τότε ἄν ὑπάρχουν ποιητές στήν ὀρθοδοξία καί μοῦ ἀπάντησε ὅτι ὑπάρχουν πολλοί, κι ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς εἶναι ὁ Ἅγιος Συμεών, ὁ νέος θεολόγος, πού ἔγραψε ὔμνους ἔρωτος γιά τό Θεό.

Ὅμως, ἡ πρώτη μου ἐπαφή μέ τήν ὀρθοδοξία ἔγινε μιάν αὐγή στή Λίμα ὅπου μέ τόν ἀγαπημένο μου ξάδερφο Φερνάντο περπατούσαμε στούς ἄδειους δρόμους μετά ἀπό μιά νύκτα ἀγρυπνίας ὅπου φτιάχναμε ἕνα κολάζ. Αὐτή τήν ὥρα πέφτει μιά δροσούλα στή Λίμα, ἡ γῆ μυρίζει λιγάκι, κι ἐκείνη τήν ὥρα ξεφουρνίζουν τ᾽ ἀρτοπωλεῖα καί μυρίζει ψωμί ἡ ἀτμόσφαιρα. Μιά τέτοια ὥρα περάσαμε ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία κι ὁ Φερνάντο μοῦ πρότεινε νά μποῦμε:

—Εἶναι ὡραῖα ἐκεῖ μέσα: ἔχουν σταφύλια, κρασί, ἄρτους.

Ἐγώ φαντάσθηκα κάτι σάν ἀρχαιοελληνικό συμπόσιο καί φυσικά δέχθηκα (γέλια). Ἦταν ἀνοικτή, ἀλλά ἄδεια —λίγο πρίν ξημερώση. Μ᾽ ἐντυπωσίασε βαθειά ἡ σιγή πού βασίλευε ἐκεῖ, οἱ εἰκόνες στούς τοίχους καί τ᾽ ἀναμμένα καντήλια. Καί δεξιά μου ἕνα τραπεζάκι γεμάτο ἀρτίδια —τά πρόσφορα τά ὁποῖα συνηθίζουν νά κάνουν οἱ Ρῶσοι μοῦ φάνηκαν τόσο κομψά, καί νομίζω γιά πρώτη φορά στή ζωή μου ἔκλεψα κάτι. Λίγο μετά τό ἄφησα πάνω στό πήλινο χέρι τοῦ Δημιουργοῦ πού εἶχε φτιάξει ὁ Φερνάντο στό στούντιό του, καί λίγο ἀργότερα μ᾽ “ἔκλεψε” μέ τόν ἴδιο τρόπο ἡ ὀρθοδοξία, ὅπως συνηθίζει».


Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Θεός Ἐφανερώθη - Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2011

Πηγή:


ATHEISTS MET ORTHODOXY

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΘΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Ο Καναδός Charles Taylor Καθηγητής του Πανεπιστημίου McGill του Montreal περί της Ορθόδοξης Θείας Λειτουργίας

O Καναδός Charles Taylor, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Φιλοσοφίας στό Πανεπιστήμιο McGill του Montral του Καναδά μας αναφέρει:

«Ένας φίλος με έπεισε να παρακολουθήσω τη Θεία Λειτουργία του Πάσχα, στον Καθεδρικό Ναό της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στο Montreal. Αυτή η διαφορετική εκδοχή του Χριστιανισμού, σε σχέση με το γνώριμό μου Καθολικισμό, με συγκίνησε βαθειά».

Πηγή:


CANADA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

<>

Ορθοδοξία και μαγεία στο Κονγκό

Από την ζωή του Μαρτυρικού 
Ιεραποστόλου του Κονγκό, παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη (+1989)

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης:

«Ὁ μακαριστός παπα-Κοσμᾶς Γρηγοριάτης, ὅταν εἶχε ἔρθει κάποια χρονιά γιά ξεκούρασι στή Μονή μας, μοῦ διηγηθηκε τό ἑξῆς περιστατικό:

Σ᾽ ἕνα χωριό, πού ὑπῆρχε καί Ὀρθόδοξη ἐνορία, κατόρθωσε καί μέ τή βοήθεια τοῦ Νομάρχη τοποτέτησε ὡς πρόεδρο τοῦ χωριοῦ ἕνα Χριστιανό μας, τόν Νικόδημο. Ἐδῶ πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι πρόεδροι καί κυβερνῆτες, ἀκόμη καί μεγάλοι ἄρχοντες τῆς χώρας, συνδέονται καί ἀσχολοῦνται ἄμεσα ἤ ἔμμεσα μέ τήν μαύρη μαγεία. Ὁ πρόεδρος κάθε χωριοῦ εἶναι ὁ ἀρμόδιος γιά τήν ἐπίλυσι ὅλων τῶν θεμάτων τῶν γηγενῶν, διοικητικῶν, ἰατρικῶν, θρησκευτικῶν, φυλετικῶν, ἠθικῶν καί λοιπῶν. Ὅλοι προστρέχουν σ᾽ αὐτόν γιά νά τούς βοηθήση καί συνήθως καταφεύγει στή μαύρη μαγεία καί τή δύναμι τοῦ διαβόλου. Ἐπειδή ἡ μαγεία εἶναι ἀπό αἰώνων βαθιά ριζωμένη στή ζωή τῶν Ἀφρικανῶν, ἀκόμη κι ἄν βαπτισθοῦν, ἀρκετοί δέν ξεχνοῦν τό μάγο. Τόν φοβοῦνται καί ὑπολογίζουν τή δύναμί του.

Ὀ νέος, λοιπόν, πρόεδρος ἐκείνου τοῦ χωριοῦ, ἄν καί Ὀρθόδοξος Χριστιανός, σέ κάποια στενοχώρια του θυμήθηκε τό μεγάλο μάγο τοῦ χωριοῦ κι ἔτρεξε νά τόν συμβουλευθῆ. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε χαρακτηριστικά: “Δέν μπορῶ νά σέ βοηθήσω. Ὑπάρχει ἄλλος μάγος πού εἶναι δυνατότερος ἀπό μένα. Εἶναι αὐτός πού σέ βάπτισε. Κι ἐγώ ἐναντίον του δέν μπορῶ νά κάνω τίποτε, οὔτε νά τόν πλησιάσω. Σ᾽ αὐτόν θά πᾶς νά σέ βοηθήση. Εἶναι ἀνώτερος ἀπό μένα”.

Ἀσφαλῶς ἐννοοῦσε τόν Ὀρθόδοξο Ἱερέα πού τόν εἶχε ὁδηγήσει στό Χριστό καί ἐν προκειμένῳ τόν μακαριστό παπα-Κοσμᾶ».

Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Αφρική, 1994: Θαυμαστή μεταστροφή από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθοδοξία

«Ἕνα πρωϊνό τοῦ μηνός Μαΐου 1994 ἦλθε στήν Ἱεραποστολή μας ἕνας μεσόκοπος ἰθαγενής. Τόν δέχθηκα στό γραφεῖο καί ἐκεῖνος ἄρχισε νά μοῦ διηγῆται τό πρόβλημα πού τόν ἀπασχολοῦσε καί φαινόταν ἀρκετά ἀνήσυχος καί ταραγμένος.

—Πάτερ, ἐγώ ἐργάζομαι στήν ἑταιρεία “Τζεκαμίν” τῶν μεταλλευμάτων. Ἀρρώστησα βαρειά καί οἱ γιατροί δέν μποροῦσαν νά μέ βοηθήσουν. Ἔκανα προσευχή στόν Θεό νά μέ λυπηθῆ.

—Ποιά Ἐκκλησία ἀκολουθεῖς;

—Εἶμαι στήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία, πάτερ.

Μιά νύκτα εἶδα στόν ὕπνο μου πολλούς κληρικούς σάν καί ἐσᾶς πού ἦταν ντυμένοι μέ λαμπρά ροῦχα καί λειτουργοῦσαν μέσα σέ μιά Ἐκκλησία, σάν τή δική σας. Ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς μέ πλησίασε καί μοῦ εἶπε: “Ὁ Θεός ἄκουσε τήν προσευχή σου, ἀλλά γιά τή σωτηρία σου θά ᾽λθης στή δική μας Ἐκκλησία. Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία”.

Ἐγώ, πάτερ, δέν ξέρω οὔτε κἄν ἐσᾶς, οὔτε ποιό εἶναι τό ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας σας, ἀλλά ἦλθα ἐδῶ, διότι εἶδα στόν ὕπνο μου παπάδες σάν ἐσᾶς μέ ράσα καί γένεια καί ροῦχα λαμπρά. Ρώτησα κι ἄλλους καί μοῦ εἶπαν ὅτι “μόνο οἱ ὀρθόδοξοι ἔχουν γένεια καί φοροῦν τέτοια ροῦχα. Ἡ Ἐκκλησία τους εἶναι στό τάδε μέρος. Ἐκεῖ θά πᾶς”.

Τόν συμβούλευσα, τοῦ ἔδωκα βιβλία καί τοῦ πρότεινα, ἄν θέλη νά ἔρχεται κάθε Κυριακή στήν Ἐκκλησία μας καί στίς κατηχήσεις. Ἔκτοτε ἔγινε πιστό μέλος τῆς ἐκκλησίας μας».

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Σταμάτα Ἀττικῆς 2013


Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Χωριό Λουένα, Κονγκό: Τον πίεσαν να γίνει Μεθοδιστής αλλιώς θα έχανε την δουλειά του

«Στό χωριό Λουένα, πού ἀπέχει ἀπό τό Κολουέζι 300 περίπου χιλιόμετρα ἔχουμε ἐνορία πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Κατηχητής τῶν ἐκεῖ Χριστιανῶν μας εἶναι ὁ Ἰωακείμ. Μέχρι πέρυσι ἦταν δάσκαλος σέ Δημοτικό Σχολεῖο τῶν Μεθοδιστῶν. Αὐτοί τόν πίεσαν νά γίνη Μεθοδιστής, ἀλλιῶς θά ἔχανε τήν δουλειά του. Καί πράγματι ὁ ἄξιος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως Ἰωακείμ, προτίμησε νά χάση τήν δουλειά του μέ ὅλες τίς συνέπειες γιά τήν οἰκογένειά του, προκειμένου νά κρατήση τήν πίστι του. Σήμερα φτιάχνει κάρβουνα στό δάσος καί τά πουλᾶ γιά νά ζήση τά τέσσερα παιδάκια του».

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Σταμάτα Ἀττικῆς 2013


Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Η μεταστροφή του Αιγυπτίου Ιερέα και Προϊσταμένου των Κοπτών-Μονοφυσιτών της Αθήνας π. Αθανασίου Χενείν στην Ορθοδοξία το 2011

Σε ένα τόσο θαυμαστό γεγονός είναι καλύτερα αντί προλόγου δικού μας να μιλήσει ο ίδιος ο π. Αθανάσιος με τα δικά του λόγια, γι΄αυτή την ευλογημένη μεταστροφή στην όντως Ζωή, την Αλήθεια, που υπάρχει μόνο στην Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Δοξάζουμε τον Θεό για τα θαυμαστά έργα του και ευχόμαστε στον π. Αθανάσιο, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να ευλογεί και να ελεεί και να στηρίζει τον ίδιο και την οικογένειά του.

Επίσης τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του και τα κείμενα που μας απέστειλε, τα οποία και θα δημοσιεύσουμε σιγά-σιγά και στα Ελληνικά, και στα Αραβικά, προς ωφέλεια ψυχών και δόξαν Κυρίου.

Πατήρ Αθανάσιος Χενείν. Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία:

«Πολλοί μιλάνε για την αίρεση, αρκετοί γράφουν για την αίρεση, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που έχουν γευτεί την πίκρα της αίρεσης, και ακόμα ελάχιστοι είναι αυτοί που την έζησαν και έχυσαν αίμα για να απελευθερωθούν από την αιχμαλωσία της.

Η αίρεση είναι τρόπος ζωής, είναι μεγάλη φυλακή, είναι ασθένεια ψυχική αλλά και σωματική. Εγώ ο Αθανάσιος Χενείν τα έζησα όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα ως προϊστάμενος της κοπτικής παροικίας των Αθηνών για δέκα πέντε χρόνια.

Οι κόπτες διχάζουν το πρόσωπο του Χριστού μας και καταργούν την διανθρώπινη πραγματική και ρεαλιστική παρουσία του στον κόσμο και στην εκκλησία.

Αλλά το θαύμα της θεραπείας μου και της μεταστροφής μου στη μητέρα μας την Ορθόδοξη εκκλησία, έγινε με την χάρη του Τριαδικού Θεού αλλά και την έμπρακτη αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, του γέροντα Μεθόδιου Κρητικού και των πατέρων της Ιεράς Μονής Αναστάντος Χριστού.

Αυτά τα λόγια που θα διαβάσεις αγαπητέ αναγνώστη είναι ομολογία πίστης, αλλά και δείγμα ευγνωμοσύνης αλλά ταυτόχρονα είναι μια έκκληση να συνεργασθούμε όλοι μαζί να βοηθήσουμε τους απλούς κόπτες (15 χιλιάδες ζουν στην Αθήνα) να γνωρίσουν το κάλος της Ορθοδοξίας».

Πατήρ Δρ. Αθανάσιος Χενείν

Πηγές:

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/03/blog-post_4960.html
ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

https://www.impantokratoros.gr/athanasios-xenein-metastrofh.el.aspx
Ι. ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

http://fatherathanasioshenein.blogspot.com
FATHER ATHANASIOS HENEIN

<>

Ο Μαρτυρικός Επίσκοπος Νεκτάριος της Μαδαγασκάρης (+2004) αναφέρει δύο συγκινητικά περιστατικά από την Ορθοδοξία στην Μαδαγασκάρη

Ἀναφέρει ὁ Ἐπίσκοπος Μαδαγασκάρης Νεκτάριος (11 Σεπτέμβρη, +2004): «Στό χωριό Ἀμπουτραμανέσι, στά βορειοδυτικά τοῦ νησιοῦ [τῆς Μαδαγασκάρης] ἔξω ἀπ᾽ τήν πόλι τῆς Ματσούγκας, πού ἦταν καί τό πρῶτο πού δέχθηκε τήν Ὀρθοδοξία, εἶχαν πάει ἀπ᾽ τήν Ἀμερική κάποιοι Βαπτιστές (προτεσταντική παραφυάδα). Εἶχαν κάποιο διερμηνέα μαζί τους καί, ὅταν εἶδαν ὅτι δέν ὑπῆρχε ναός ἐκεῖ, σταμάτησαν γιά τρεῖς ἡμέρες. Οἱ ἰθαγενεῖς, ὅμως, ἦταν κατηχούμενοι Ὀρθόδοξοι. Τούς εἶπαν οἱ Βαπτιστές:

—Δέν ἔχετε ἐκκλησία, οὔτε σχολεῖο. Ἐμεῖς, ἄν γίνετε Βαπτιστές, θά σᾶς κτίσουμε καί σχολεῖο καί ἐκκλησία.

Οἱ κάτοικοι ἀντέδρασαν κι ἔστειλαν τόν πρόεδρο τοῦ χωριοῦ νά τούς διώξη. Τούς εἶπαν:

—Οὔτε χρήματα θέλουμε, οὔτε ἐκκλησία νά μᾶς κτίσετε, οὔτε σχολεῖο, γιατί ἐμεῖς εἴμασθε Ὀρθόδοξοι καί θά μείνουμε Ὀρθόδοξοι.

Ἦταν πάνω ἀπό χρόνο κατηχούμενοι, διότι δέν βαπτίζω γρήγορα. Οὔτε τούς εἶχα δώσει ποτέ καραμέλες, ροῦχα κλπ.. Ἤμασθαν στήν ἀρχή καί δέν εἶχαν τίποτε, οὔτε κἄν ναό. Κι, ὅμως, ἔμειναν πιστοί!».

Ἀκόμα: «Ἕνα ἄλλο περιστατικό, δεῖγμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, συνέβη σ᾽ ἕνα χωριό τῆς Μαδαγασκάρης. Διηγεῖται ὁ μαρτυρικός Ἐπίσκοπος: “Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνας ναός τῶν καλβινιστῶν ἐγκαταλελειμένος ἐδῶ καί πολλά χρόνια. Δέν πήγαινε κανένας πάστορας πιά. Οἱ κάτοικοι γνώρισαν τήν Ὀρθοδοξία ἀπ᾽ τίς κατηχήσεις τοῦ π. Ἐφραίμ καί θέλησαν νά γίνουν Ὀρθόδοξοι. Ὅταν τό ἔμαθαν οἱ καλβινιστές, ἀντέδρασαν κι ἔστειλαν ἕνα φημισμένο πάστορα νά τούς λειτουργήση, ὥστε νά ἐπαναφέρη τούς κατοίκους τοῦ χωριοῦ στόν καλβινισμό. Ὅμως λίγοι πῆγαν σ᾽ αὐτή τή λειτουργία. Οἱ περισσότεροι παρακολουθοῦσαν σ᾽ ἕνα σπίτι τήν κατήχησι τοῦ π. Ἐφραίμ. Ὁ πάστορας σταμάτησε τήν τελετή καί ἄρχισε νά κατηγορῆ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἔλεγε ὅτι εἴμασθε μιά αἵρεσι ἀπ᾽ τήν Ἀμερική, ὅτι δέν εἴμασθε κανονικοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀλλά πληρωμένοι κλπ.. Καθώς μιλοῦσε, ἔπεσε ἕνα κεραμίδι καί τοῦ ἔρριξε κάτω τήν ὑποτιθέμενη θεία κοινωνία. Σταμάτησε ἀμέσως νά μιλᾶ κι ἔφυγε, ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι συγκλονίσθηκαν ἀπ᾽ τό συμβάν κι ἐπέστρεψαν στόν κατηχητή ζητώντας συγγνώμη. Τώρα ὅλο τό χωριό εἶναι Ὀρθόδοξο καί δέν τόλμησε κανείς αἱρετικός νά ξαναπάη ἐκεῖ”».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Σταμάτα 2013

Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Αφρικανή Ρωμαιοκαθολική 
στο Κονγκό βαπτίζεται Ορθόδοξη μετά από εμφάνιση Αγίου όπου της είπε οτι η Αληθινή Εκκλησία είναι η Ορθοδοξία

«Τό Μάρτιο τοῦ 1991 ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱεραποστολικοῦ ἔργου του Κονγκό, Κολουέζι, π. Μελέτιος εἶχε πάει στό Λικάσι γιά νά τελέση τό σαρανταλείτουργο μνημόσυνο τῆς Ἑλληνίδος Σοφίας… Ἕνα ἀπόγευμα βάδιζε στό δρόμο μέ κατεύθυνσι τόν Ἱερό Ναό τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ἀπό πίσω τόν ἀκολουθοῦσε μιά ἰθαγενής κυρία. Τόν πρόφθασε, τοῦ ζήτησε συγγνώμη καί τοῦ ἀφηγήθηκε τά ἑξῆς: “Πάτερ, εἶμαι μιά Χριστιανή Ρωμαιοκαθολική στό θρήσκευμα. Κάθε μέρα παρακαλῶ τό Θεό νά μέ ὁδηγήση στή σωτηρία τῆς ψυχῆς μου. Μιά νύκτα εἶδα ἕνα ὄνειρο. Εἶδα ἕναν ἱερέα, πού φοροῦσε τά δικά σας ροῦχα. Εἶχε γένεια καί τό πρόσωπό του φαινόταν πολύ λαμπρό. Μέ πλησίασε καί μοῦ μιλοῦσε στή γλῶσσα μου, πρᾶγμα τό ὁποῖο μέ παραξένεψε, διότι πρώτη φορά τόν ἔβλεπα. Μοῦ ἔδειξε καί μιά Ἐκκλησία καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: Ἐπειδή μέ δάκρυα ζητᾶς τή σωτηρία σου, νά αὐτή τήν ὁποία βλέπεις εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία. Σ᾽ αὐτή θά πᾶς καί θά σοῦ πῆ ὁ ἱερεύς τί θά κάνης γιά νά βαπτισθῆς”.

Ὁ π. Μελέτιος τήν ἄκουγε μέ ἐνδιαφέρον, ὥσπου ἔφθασαν καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Προδρόμου. Τότε αὐτή ἡ γυναίκα ἀνεφώνησε. “Νά αὐτή εἶναι ἡ Ἐκκλησία τήν ὁποία εἶδα στόν ὕπνο μου”. Καί ἄρχισε νά κλαίη ἀπό τή χαρά καί τή συγκίνησί της ζητώντας να βαπτιστεί Ορθόδοξη…».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Σταμάτα 2013

Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Μία ξεχωριστή Θεία Λειτουργία

Οι καρποί του π. Κοσμά 
Γρηγοριάτη του Μαρτυρικού Ιεραποστόλου του Κονγκό (+1989) 

Ἀναφέρει ὁ Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης γιά τόν Μαρτυρικό Ἱεραπόστολο τοῦ Κονγκό, π. Κοσμᾶ Ασλανίδη Γρηγοριάτη-Αγιορείτη (+1989):

Βούρκωναν τά μάτια μου ἀπό χαρά καί συγκίνησι τίς πρῶτες ἡμέρες στο Κονγκό γιά τά ὅσα κατορθώματα ἔβλεπα ἑνός Ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς μας.

Τήν πρώτη Κυριακή τοῦ Ἀπριλίου 1990, ἔζησα κάτι ξεχωριστό μέσα στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἡ χορωδία τῶν 50 περίπου ἀγοριῶν τοῦ οἰκοτροφείου τοῦ Κλιμακίου συνωδευόταν ἀπό ὁλόκληρο τό ἐκκλησίασμα τῶν 700 Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας τοῦ Κολουέζι.

Ἐκείνη ἡ Θεία Λειτουργία δέν ἔμοιαζε μέ τίς Λειτουργίες τῆς Πατρίδος μας. Ἦταν μία μεταρσίωσις, μία παναρμόνια χορωδία ἀπό λευκές ψυχές πού κατοικοῦν σέ μελαμψά σώματα. Ἦταν μία νικητήρια ἰαχή ὅτι “Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐκ ἔννι Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστέ εν Χριστῶ Ἰησοῦ” (Γαλάτ. 3, 28).

Από το βιβλίο: Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὅρος Ἄθω, 2005


Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Μαγεία και Ορθόδοξοι Ιερείς

Μαρτυρία π. Ιακώβου Μπάντζα, Κονγκό

Μαρτυρία π. Ιάκωβος Μπάντζα, Κονγκό:

«Κάποια φορά μέ ἔστειλε ὁ παπα-Κοσμᾶς Γρηγοριάτης νά συναντήσω τό μάγο μίας συνοικίας τοῦ Κολουέζι, ὁ ὁποῖος μέ τά μαγικά του εἶχε παραλήσει δύο Ὀρθόδοξα παιδιά μας.

Θυμᾶμαι τούς γονεῖς αὐτῶν τῶν παιδιῶν στό χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς μας, πού μᾶς ἐξιστόρησαν τό πρόβλημά τους και μᾶς ζήτησαν νά διερευνήσουμε τήν ὑπόθεσι. Πῆγα στή συνοικία τους καί γνωρίσθηκα μέ τό μάγο. Ἦταν ἕνα παιδί ἡλικίας δεκατριῶν ἐτῶν.

—Ἐσύ εἶσαι πού παρέλυσες δύο Ὀρθόδοξα παιδιά μας;

—Ναί, ἐγώ εἶμαι. Ξέρεις τί δύναμι ἔχω ἐγώ;

—Γιά πές μου τί δύναμι ἔχεις;

—Ἔχω τέτοια δύναμι, πού ἄν ἀκουμπήσω μόνο μέ τό δάκτυλό μου στό ροῦχο κάποιου, τοῦ στέλνω ἀμέσως τό πνεῦμα πού θέλω.

—Δηλαδή, τό ἴδιο μπορεῖς νά κάνης σέ μένα; Μπορεῖς νά μοῦ στείλης τό πνεῦμα πού θέλεις;

—Ἄν κάνω κάτι τέτοιο σέ σένα, θά καῶ. Ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι παπάδες εἶσθε φωτιά!».

Πηγή:


AFRICA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

<>

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας: Ένας σύγχρονος Ισαπόστολος

Στην Αμερική από τότε που πήγε ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης έχουν βαπτιστεί 800.000 ψυχές κι έχουν χτιστεί 19 Ορθόδοξα Μοναστήρια…!

Γι’ αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…

Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια σε ΗΠΑ και Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα…

Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός είναι για το σημερινό Άγιο Όρος ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει  όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως  με το σκοτάδι των ματιών του.

Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο,  στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό  παιδί στην Πάτρα, και δούλευε για να ζήσει, όταν μια μέρα  άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την  Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!

Και αμέσως  ξανατυφλώθηκε για πάντα ….  Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.

“…Στον δρόμο, μας αντάμωσε  άφταστος   ασκητής,

της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …

Μια αγκαλιά από αρώματα  πρόσφερε στις ψυχές,

Λείψανα, δάκρυα, νυχτερινές ζέουσες  προσευχές…

Πώς τις κρατούσε στοργικά σε σταυροκεντημένα  υφάδια …

Έβλεπε ολοκάθαρα! Mε χάρη τη  Φιλόθεη λάμψανε  τα σκοτάδια …

Και ο Γέροντάς του, που ρχετε κρυφά  για να τον δει…

Παρηγοράει πάντοτε  όποιον τον χρειαστεί …

Νοιώσαμε πως τους σκέπαζε  όλους με την ευχή του …

Κι ασίγητα  πως ακούγεται η σαν παιδιού  φωνή του,

να λέει  το  Κύριε Ιησού Χριστέ, έρχου κι  ελέησέ με

κι η Φιλοθέου ν’ αντηχεί, κι όλοι μας να κλαίμε,

που είναι μακρόθυμος Αυτός  και ακόμα υπομένει,

ύβρεις, ήλους,  ραπίσματα και όλους μας περιμένει…”

(Νώντας Σκοπετέας)

…Το είχε πει πολύ όμορφα και ο Γέροντας Παΐσιος αυτό που ζει ο Πατήρ Ισίδωρος: Για να πάει  κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάει  πολλά πικρά εδώ, να έχει  το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι. Ο τυφλός ασκητής βέβαια και ένα άλλο διαβατήριο έχει πάντα και κρατά μαζί του. Αυτό που του επιτρέπει  να επισκέπτεται τον αγαπημένο του Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα των ΗΠΑ…

Ο δυνατός  του πόθος και η τόσο ανθρώπινη χαρά του, να γιορτάζει τις μεγάλες μέρες της πίστης μας στο πλάι του Πατέρα του, είναι τόσο εμφανή!  Αυτό μας έλεγε και αργότερα γεμάτος από ενθουσιασμό παιδιού:

“Έκανα Πάσχα το 2012 και το 2013 με τον Γέροντά μου! Φέτος αν θέλει ο Θεός θα κάνω και Χριστούγεννα!”.

Ταξίδι αμέτρητων ωρών και κούραση απερίγραπτη με έξοδα και θυσίες ποικίλες, για να βρεθεί απλά στο στασίδι πλάι του,  απέναντι απ’ την Αριζονίτισσα την Παναγία…

Για άλλους, αυτό θα θεωρείται σκέτη τρέλα! Μα είναι τυφλός θα  πουν… τι πάει να δει;

Ναι, είναι τρελός για τον Θεό και θα ευγνωμονεί αιωνίως εκείνον  που πότισε την ψυχή του με του γλυκού του Παραδείσου τα νάματα. Θείος έρωτας σε καθαρή καρδιά!

Είχαμε αγωνία για το αν θα καταφέρναμε να τον συναντήσουμε… Μας βρήκε εκείνος  και μας υποδέχτηκε σχεδόν ένα χιλιόμετρο μακριά απ την μετάνοιά του! Εκεί και πιο κάτω, συνήθως ξεβγάζει τους προσκυνητές που φεύγουν για άλλα μέρη…

“Μα πως θα γυρίσετε πίσω Γέροντα;”, τον ρωτούν εκείνοι απορημένοι…

-Μη νοιάζεστε παιδιά…πάτε εσείς στην ευχή της Παναγιάς μας και έχει ο Θεός! Και γυρίζει πίσω μόνος, και ανεβαίνει τους ορόφους και διασχίζει αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα την Φιλοθέου απ άκρη σ’ άκρη, σκορπώντας κουράγιο και ελπίδα σε όσους κατάπληκτοι τον βλέπουν. Όλους τους νουθετεί  με λόγους του Γέροντά του. Πάντα το προσθέτει αυτό στο τέλος των συμβουλών του: -Δεν είναι δικά μου αυτά παιδιά …

Ο Γέροντας τα λέει… Του φιλήσαμε όλοι το χέρι και εκείνος άρχισε να μας ρωτά με ενδιαφέρον…  Ξαφνικά  ακούστηκε… η φωνή του Γέροντος Εφραίμ:  “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…”, ήχος κλήσης στο τηλέφωνο του τυφλού Μοναχού που δεν σταματά να χτυπά … Έτσι  είναι σαν ο Γέροντάς  κάθε φορά να του λέει: Σήκωσε το τηλέφωνο και παρηγόρησε την ψυχή που σε καλεί. Μην ραθυμείς, μην δυσανασχετείς, αυτό είναι το διακόνημά σου και το ευλογώ εγώ, κάνε αγάπη και υπακοή.

… Άρχισε να μιλά και να δίνει συμβουλές σε μια γυναίκα που τον κάλεσε… Έπειτα ήρθε ξανά προς το μέρος μας και μας είπε να πάμε να πάρουμε δωμάτια, να ξεκουραστούμε λίγο και θα ερχόταν εκείνος να μας βρει …

Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με έκπληξη και εκείνος σαν να το κατάλαβε πρόσθεσε: Μην ανησυχείτε, θα έρθω!

Ο Αρχοντάρης ένας νέος ευγενέστατος και πράος Μοναχός, μας τακτοποίησε  σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου απέναντι απ το καθιστικό με την βιβλιοθήκη, δίπλα ακριβώς στο πανέμορφο  παρεκκλήσι του Αγίου  Νικολάου. Θα μοιραζόμασταν το δωμάτιο με δυο Λευκορώσους αδερφούς μας. Έναν πατέρα με τον γιό του που περιδιάβαιναν με τα πόδια όλο το Άγιο Όρος με πίστη και κατάνυξη ολόθερμη να αποτυπώνεται σε κάθε τους κίνηση.

Δεν είχε περάσει λίγη ώρα και ακούστηκε σχεδόν έξω απ την πόρτα μας η φωνή του Πατρός Ισιδώρου που μας αναζητούσε. Βάλαμε τον Γέροντα να καθίσει σε μια καρέκλα στο κέντρο του δωματίου. Και εμείς πήραμε θέση γύρω του νοιώθοντας πραγματικά ευλογημένοι. Κρατούσε μια μεγάλη πλαστική τσάντα . Έβγαλε ένα μεγάλο δέμα από μέσα. Αντικρίσαμε ένα πορφυρό  πετραχήλι με χρυσοκέντητους Σταυρούς  διπλωμένο να το  τυλίγει σε σχήμα μαξιλαριού.

-Τι είναι Γέροντα αυτό;  τον ρωτήσαμε …

-Έχει μέσα λείψανα του παππού Ιωσήφ του ησυχαστή, και διάφορα του Γέροντά μου… Τη φανέλα του, το μικρό χαλάκι  που προσευχόταν…  Με δέος το πήραμε στα χέρια μας και αρχίσαμε να το ασπαζόμαστε ευλαβικά. Δεν βρίσκαμε λέξεις για να περιγράψουμε το θείο άρωμα που ανέδυε …

Τόσο, που ολιγόπιστοι και αδύναμοι μπροστά στου Θεού τα υπέρλογα, αρχίσαμε να ψηλαφίζουμε αδιάκριτα και να ρωτάμε τον Γέροντα για το αν μέσα είχε και λιβάνι …

Ο Γέροντας χαμογέλασε και μας διαβεβαίωσε λέγοντας με τον απλό του τρόπο: “Αστεία θα λέμε τώρα;”.

Κρατώντας στα χέρια μας ή καλύτερα στις αγκαλιές μας εκείνο το μικρό μυροβόλο δεματάκι αρχίσαμε να ακούμε λόγια μπολιασμένα με σοφία Θεϊκή, βγαλμένα απ᾽ την αγνή ψυχή του παιδιού της  Παναγιάς:

“Παιδιά ας μην τα βάζουμε με τον Θεό και τα… μαθηματικά Του… Ήρθε κάποιος και παραπονιόταν που ο Θεός πήρε νέο έναν δικό του. Και του λέω: Ξέρεις σε τι ηλικία πήρε ο Θεός τον Μέγα Βασίλειο;  49 ετών! Λες να μην είχε να δώσει, να προσφέρει ακόμα αυτός ο μέγας Φωστήρας της Οικουμένης; Ξέρει ο Θεός, μην ζητάμε εξηγήσεις…”.

Έβγαλε τότε μια φωτογραφία. Εικονιζόταν ο ίδιος  μαζί με τον Γέροντά του και την Αγγελική μορφή του Μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Αγίου Καθηγουμένου της Ξηροποτάμου.

“Παιδιά το 1979 ήμασταν εδώ 92 Μοναχοί. Έστειλε λοιπόν  ο Γέροντάς μας τότε τον Φιλόθεο στην Καρακάλλου, τον Αγάθωνα στην Κωνσταμονίτου και τον Εφραίμ στην Ξηροποτάμου. Αυτός που λέτε παιδιά μαρτύρησε …  Ο Θεός επέτρεψε να κοιμηθεί με μαρτυρικό τρόπο νεότατος μόλις 40 ετών…. Ξέρετε γιατί; Γιατί βάπτισε Χριστιανούς Ορθοδόξους πολλούς ανθρώπους!”. Έκπληκτοι ακούσαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε…  Είχαμε ακούσει ότι ο Ξηροποταμινός Εφραίμ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό… μα τώρα το πράγμα έμπαινε  στην αληθινή του διάσταση…

Σκέφτηκα πως στην Αμερική από τότε που πήγε ο π. Εφραίμ ο Φιλοθείτης έχουν βαπτιστεί 800.000 ψυχές…

Γι αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…

Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια!  Δύο στην Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στον Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα ….

Στην Αριζόνα, το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου όπου εδρεύει ο Γέροντας φτιαγμένο μέσα στην έρημο μοιάζει με τον  πιο πράσινο  εύφορο τόπο του κόσμου. Φιλοξενεί μονίμως περίπου 500 προσκυνητές που φτάνουν από παντού αποζητώντας να ξεδιψάσουν τις ψυχές τους.  Με  άφθονο νερό που με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε εκεί ποτίζονται χίλια και πλέον στρέμματα με 6000 ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια και άλλα μέχρι πρότινος αδιανόητα  για το κλίμα της περιοχής . Μα τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό…

Για όλα αυτά μας μιλά ο Γέροντας Ισίδωρος με αγάπη αληθινή και σπάνια . Μας λέει και άλλα που αποδεικνύουν το μεγαλείο του Θεού. Για τον αγιασμό που δεν χαλά ποτέ,  για το όρος Θαβώρ και την Μεταμόρφωση του Χριστού μας . Εμάς μας αρκεί και που τον βλέπουμε… Μας δίνει ξεραμένο βασιλικό…

“Βάλτε το πάνω στο προζύμι και θα δείτε πως θα φουσκώσει… Πάρτε και λαδάκι απ την Παναγία μας και αγίασμα από του Αγίου Αθανασίου…”.

Δεν θέλαμε να τον αποχωριστούμε… Κρατούσαμε ακόμα το γεμάτο από Χριστό και την ευχή του μαξιλαράκι και ήταν σαν να αγκαλιάζαμε τα αχώρετα και απλησίαστά Του έστω για λίγες στιγμές…

“Σε λίγες μέρες θα έρθω και κοντά στα μέρη σας, στο Ξυλόκαστρο”, τον ακούσαμε έκπληκτοι να λέει… Πράγματι ο πάτερ Ισίδωρος “οργώνει” όλη την Ελλάδα. Πηγαίνει σε σπίτια αγαπημένων του παιδιών που έχει δει βαθιά μέσα τους, και εκείνα τον φιλοξενούν και μετατρέπουν το σπίτι τους σε αρχονταρίκι Αγιορείτικο καλώντας και άλλους αδερφούς που συνωστίζονται αγαπητικά να  ακούσουν και να ξαναθυμηθούν βιωματικά την αγάπη την άπειρη και την μακροθυμία του Θεού, μέσα απ τα απλά μα τόσο ψυχένδροσα λόγια του τυφλού ασκητή.

“Παιδιά εγώ φεύγω τώρα να ξεκουραστείτε για τις ακολουθίες. Θα σας βρω και έπειτα…  Την ευχή του Χριστού μας και της Παναγιάς μας να έχετε!”.

“Με τον Γέροντα μιλάτε στο τηλέφωνο;”, τον ρωτήσαμε.

“Επικοινωνούμε με πνευματικό τρόπο”, είπε χωρίς να προσθέσει τίποτα άλλο… Δεν χρειαζόταν. Ήμουν σίγουρος ότι συχνά τον επισκέπτεται όπως και όλα τα Φιλόθεα παιδιά του, όποτε και οπουδήποτε δυσκολεμένα ζητήσουν την ενισχυτική παρουσία του…

Στην Φιλοθέου όταν η ησυχία σκεπάζει απόλυτα τον αγιασμένο τούτο τόπο, αν κλείσεις τα μάτια, σίγουρα θα ακούσεις από κάπου μακριά να φτάνει η  απαλή φωνή του Πατρός Εφραίμ… Δίχως παύση να λέει την ευχή του Ιησού και να επικαλείται κάθε τόσο την Παναγία Μητέρα, με δάκρυα στα μάτια προσευχόμενος για τον κόσμο ολόκληρο, παρατείνοντας το Θεϊκό έλεος . Τον φαντάστηκα εν τω μέσω της νυκτός, σε μια χορεία σύγχρονων εν ζωή Γερόντων με παρρησία υιών Θεού και  κρουνούς δακρύων να τρέχουν απο τα μάτια τους,  σχεδόν να «κανοναναρχούν» την Σωτήρια Ευσπλαχνία, επαναλαμβάνοντας ο ένας μετά τον άλλον: “Ὅτι Θεὸς ἐλέους, οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις…”(=Είσαι Θεός ελέους, οικτιρμών και φιλανθρωπίας).

Ο Γέρων Ισίδωρος έφυγε όπως ήρθε… Μόνος του χωρίς βοήθεια από κανέναν…

Όσοι τον υποβαστάζουν ενίοτε, νομίζουν ότι τον βοηθούν. Βλέπει ολοκάθαρα με της φωτεινής ψυχούλας του τα μάτια τα αμόλυντα, με τα μάτια της καρδίας του… Όσο ζούμε θα θυμόμαστε εκείνη την τόσο συγκινητική του επίσκεψη. Η φωτογραφία που βγάλαμε στο πλάι του κρατώντας το ευλογημένο μαξιλάρι της Αγάπης του, θα φωταγωγεί  πάντα τα μέσα μας σκοτάδια…

Από: Νώντας Σκοπετέας, Ημερολόγιο Όρους 2013

Πηγή:


ARIZONA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ

<>

Άγιος Αμπντούλ Μασίχ ο Παιδομάρτυρας των Σιγγάρων της Μεσοποταμίας (+390)

27 Ιουνίου

Περί το 390 ζούσε στα Σίγγαρα (σημ. Σεντζάρ, 15 χλμ. από την Μοσούλη) ένας μικρός Εβραίος έντεκα ετών με το όνομα Ασέρ, στον οποίο ο πατέρας του, ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, είχε αναθέσει να φυλάει τις αγελάδες του.

Όταν πήγαινε να ποτίσει τα ζώα συναντούσε συχνά παιδιά χριστιανών που καθώς έτρωγαν το κολατσιό τους είχαν την συνήθεια να διηγούνται ιστορίες μαρτύρων. Ο Ασέρ λαχταρούσε να πάρει κι αυτός μέρος στην παρέα, αλλά τα άλλα παιδιά του απαντούσαν ότι δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο γεύμα, παρά μόνο αν δεχόταν να λάβει το Άγιο Βάπτισμα. «Να το νερό, γιατί δεν με βαπτίζετε», απαντούσε ο Ασέρ.

Μπροστά στην τόση επιμονή του τον οδήγησαν μία μέρα στην πηγή και τον βούτηξαν τρεις φορές λέγοντας: «Βαπτίζεται ο Αμπντούλ Μασίχ («δούλος του Χριστού») στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος! Κι εσύ Χριστέ, ο Θεός μας, συμπλήρωσε στο νερό αυτό όλα τα λόγια που λένε οι ιερείς όταν βαπτίζουν και κάνε ο δούλος Σου να βαπτισθεί όπως πρέπει».

Έπειτα τον πήραν με πομπή θριαμβευτική και τον πήγαν να φάνε από κοινού το γεύμα τους, ενώ ένα παιδί του χάρισε ένα χρυσό σκουλαρίκι, συμβουλεύοντάς τον να μείνει πιστός στην ομολογία του.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, η μητέρα του φοβούμενη την οργή του συζύγου της έκρυψε το παιδί. Για έναν μήνα έφευγε πρωί πρωί να πάει το κοπάδι στην βοσκή και το βράδυ γυρνούσε στο κρησφύγετό του και ο πατέρας του απασχολημένος με τις δουλειές του ούτε καν πρόσεξε την απουσία του.

Μία ημέρα, ενώ βοσκούσε τα κοπάδια στο βουνό έτυχε να περνά από κει ένας ιεραπόστολος επίσκοπος και ο Αμπντούλ Μασίχ του ζήτησε να ολοκληρώσει το βάπτισμα που είχε λάβει.

Την επαύριο, ο πατέρας του είχε καλέσει τα μέλη της οικογένειάς του σε μεγάλο δείπνο και έστειλε τους υπηρέτες να μαζέψουν τα παιδιά του. Μόλις είδε τον Αμπντούλ Μασίχ, πρόσεξε το σκουλαρίκι που απαγορευόταν να φοράνε οι Εβραίοι και αποκαλώντας τον δούλο τον ρώτησε τι σήμαινε αυτό.

«Ναι, έγινα δούλος του Χριστού», του απάντησε το παιδί. Εξοργισμένος ο πατέρας όρμησε πάνω του και τον ξυλοφόρτωσε. Μπήκαν στην μέση οι άλλοι ομοτράπεζοι και κατάφεραν να τον ηρεμήσουν, όταν όμως κάλεσαν το παιδί να έλθει να καθήσει μαζί τους, εκείνο αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν έπρεπε Εβραίοι και χριστιανοί να τρώνε μαζί.

Ο πατέρας του δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί άλλο κι αρπάζοντας ένα μαχαίρι άρχισε να κυνηγά τον γιό του μέσα στους αγρούς. Τον πρόφθασε κοντά στην πηγή όπου είχε βαπτισθεί, την στιγμή που το παιδί είχε μόλις γονατίσει, και στρέφοντάς του το κεφάλι το έσφαξε σαν αρνί.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δέκατος, Ιούνιος, σελ. 318. Ίνδικτος, Αθήναι 2007

Πηγή:

http://agiologia.wordpress.com

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

<>

Εκκλησία και Σχίσματα: Η μεταστροφή του Ρώσου π. Βαλεντίνου Σβεντσίτσκι (+1931) από το Σχίσμα στην Εκκλησία

Αρχιμ. Σ. Δ.

Ι. Μητρόπολη Νικοπόλεως & Πρεβέζης

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βαλεντίνος Σβεντσίτσκι (1882-1931) ήταν μια εξέχουσα μορφή της Ρωσσικής Εκκλησίας. Όμως έκανε και ένα τραγικό λάθος. Αποσχίστηκε από την ενότητα της Εκκλησίας. Διεφώνησε με την διακήρυξη του τότε τοποτηρητή του Πατριαρχικού θρόνου της Ρωσσικής Εκκλησίας Μητροπολίτη Σέργιου (1927) επειδή αναγνώριζε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Αργότερα όμως κατάλαβε το λάθος του. Μετενόησε. Και ζήτησε συγγνώμη από τον Μητροπολίτη Σέργιο. Έστειλε γι’ αυτό μια επιστολή στον Μητροπολίτη Σέργιο, πού την κοινοποίησε στα πνευματικά του παιδιά.

Οι δύο αυτές επιστολές έχουν πολλά να μας διδάξουν όλους μας και να μας προβληματίσουν για το σωστό φρόνημα γύρω από το θέμα: Ή ενότητα της Εκκλησίας και σχίσματα.

Στο γράμμα του στον Μητροπολίτη Σέργιο μεταξύ των άλλων γράφει:

“Σεβασμιώτατε πατέρα, πεθαίνω! Εδώ και καιρό με βασανίζει ή συνείδηση μου. Αμάρτησα βαριά απέναντι στην αγία Εκκλησία. Και μπροστά στον θάνατο τώρα, το βλέπω ολοκάθαρα. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για το αμάρτημα μου· και να με δεχθήτε να επανενωθώ με την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Μετανοώ για το ότι τόλμησα, αντίθετα στους ιερούς κανόνες, να μη σας αναγνωρίσω ως πρώτο, κανονικό επίσκοπο·και γιατί έβαλα την δική μου σκέψη και την δική μου γνώμη, πάνω από την κανονική τάξη της Εκκλησίας… Δεν ζητάω τίποτα. Τώρα περιμένω το τέλος μου. Άπλα παρακαλώ, για τον Χριστό, δεχθήτε την μετάνοια μου και δεχθήτε με να πεθάνω ενωμένος με την
Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία”.

Στα γράμματα πού έστειλε σε πνευματικά του παιδιά έγραφε:

“Ό πνευματικός σας πατέρας έκαμε ένα τρομερό λάθος. Αμάρτησε βαριά. Τρία χρόνια πριν, αποκόπηκα από τον μητροπολίτη Σέργιο και μαζί μου φύγατε και σεις από τους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αλίμονο σ΄ εκείνον πού γίνεται αιτία να σκανδαλισθή άνθρωπος! Και εγώ έβαλα σε σκάνδαλο πολλούς… Τώρα πεθαίνω. Και ενώπιον του θανάτου, το βλέπω, ότι διέπραξα βαρύ αμάρτημα. Συγχωρήστε με, για το όνομα του Χρίστου. Και επιστρέψτε μαζί μου στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μετανοήστε για την αμαρτία στην οποία σας παρέσυρα. Όσοι από σας δεν χάσατε την πίστη σας σ΄ εμένα σαν πνευματικό οδηγό σας, μιμηθήτε με και στην μετάνοια”!

Ό π. Βαλεντίν Σβεντσίτσκι κοιμήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1931.

Με την μετάνοια του μας δείχνει, ότι ή ΑΓΙΑ Εκκλησία, πού ίδρυσε ο Χριστός, και την άφησε στον κόσμο, να συνεχίζει το έργο Του, είναι αυτή πού ξέρουμε. Και δεν επιτρέπεται να την υποτιμάμε.

Αρχιμ. Σ. Δ.

Από: Αρχιμ. Σ.Δ., Εκκλησία και Σχίσματα, στό: Μηνιαίο Περιοδικό Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης, τεύχ. 231,  Οκτώβριος 2002

Πηγή:


SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (+1867) μας διηγείται το όραμα που είδε ο Μεγαλόσχημος Μοναχός Κυριακός ο Βαλααμίτης (+1789) όταν επέστρεψε από το σχίσμα στην Εκκλησία

Μᾶς ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ Ἐπίσκοποπος Σταυρουπόλεως τῆς Ρωσίας (+1867):

«Ἀξιοσημείωτο εἶναι ἕνα ὅραμα τοῦ μεγαλόσχημου μοναχοῦ Κυριακοῦ τοῦ Βαλααμίτου (+1798), ἀνθρώπου μεγάλης ἀρετῆς. Ὁ Γέροντας Κυριακός, πού ἦταν πρῶτα σχισματικός, ἀξιώθηκε νά δῆ αὐτό τό ὅραμα, πού θά διηγηθοῦμε στή συνέχεια, ὅταν ἐπέστρεψε στήν Ἐκκλησία. Μία μέρα, τήν ὥρα τῆς Θ. Λειτουργίας, βρισκόταν στόν Ἱερό τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου, στή Λαύρα τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νιέφσκι. Σέ μία στιγμή αἰσθάνθηκε νά τόν τυλίγη ὑπέροχη εὐωδία. Ἔπειτα, ὅταν ὁ λειτουργός ἱερομόναχος ἐπικαλέσθηκε τό Ἅγ. Πνεῦμα, προκειμένου νά καθαγιασθοῦν τά Τίμια Δῶρα, ἀναρίθμητα Χερουβείμ ἐμφανίσθηκαν, πού κύκλωσαν τήν Ἁγ. Τράπεζα καί γέμισαν ὅλο τό Ἱερό. Ὁ λειτουργός ζώσθηκε ἀπό φλόγες. Καί ὅταν ἔβαλε βαθιά μετάνοια μπροστά στήν Ἁγ. Τράπεζα, ἕνα μικρό ἄσπρο περιστέρι κατέβηκε ἀπό ψηλά καί ἄρχισε νά φτερουγίζη πάνω ἀπ᾽ τό Ἅγ. Δισκάριο. Μετά πέταξε πάνω ἀπ᾽ τό Ἅγ. Ποτήριο καί, μαζεύοντας τίς φτεροῦγες του, μπῆκε σ᾽ αὐτό. Οἱ οὐράνιες δυνάμεις τότε ἔπεσαν κάτω καί προσκύνησαν τό Θυσιαστήριο μέ τά καθαγιασμένα Δῶρα. Προσκύνησαν γιά δεύτερη φορά στήν ἐκφώνησι, “Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου…”, καθώς καί γιά τρίτη φορά, ὅταν ὀ χορός ἄρχισε νά ψάλλη τό “Ἄξιον ἐστίν”. Ὕστερα, ἀφοῦ κύκλωσαν τόν ἱερουργό καί σκέπασαν τό κεφάλι του μ᾽ ἕνα ὑπέροχο φωτεινό κάλυμμα, ἐξαφανίσθηκαν».

—Ἁγ. Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Λόγος γιά τά Πνεύματα, τόν Παράδεισο καί τόν Ἅδη, Λόγος γιά τόν Ἄνθρωπο

Πηγή:


ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ – TRUTH TARGET

<>

Μία πρώην άθεη που αγίασε: 
Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού, η διά Χριστόν σαλή, 
από Λετονία (+1945)

31 Μαρτίου

Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.

Η Μητέρα Μαρία ανακηρύχθηκε επίσημα Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Μάρτιο του 2004. Ήδη όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων που ήξεραν τις λεπτομέρειες της ζωής της αναγνωριζόταν σαν μια από τις μεγαλύτερες Αγίες του 20ου αιώνα. Ήταν μια λαμπρή θεολόγος που υπηρέτησε με γενναιότητα την πίστη της σε εφιαλτικούς καιρούς και είχε μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ στη Γερμανία το 1945″ (
Τζιμ Φόρεστ).

Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα, κατά κόσμον Ελισαβέτα Πιλένκο, γεννήθηκε το 1891 στην πόλη Ρίγα της Λεττονίας, η οποία τότε ήταν κομμάτι της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Έζησε μια επική ζωή, γεμάτη ανατροπές, προσωπικές και εθνικές τραγωδίες, αλλά και μια σημαδιακή γνωριμία με το Χριστό, στο νεκροκρέβατο της κορούλας της Νάστιας, η οποία θα καθόριζε το υπόλοιπο της ζωής της, στην απόφασή της να ζήσει ως μοναχή, όντας ακόμη νέα με μικρά παιδιά, στην προσφορά της για το συνάνθρωπο με όλη της την ψυχή και τέλος στον μαρτυρικό της θάνατο στα κρεματόρια του Ράβενσμπρουκ, για χάρη των διωκόμενων Εβραίων από τους Ναζί, στις 30 Μαρτίου του 1945, ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής του Πάσχα.
 Η ζωή της πέρασε από τα λογοτεχνικά σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης, από τη συμμετοχή της στο κίνημα των Μενσεβίκων σοσιαλιστών (της είχε δοθεί η εντολή να δολοφονήσει τον Τρότσκυ), από το πόστο της Δημάρχου της Ανάπα, στην εξορία στην Ευρώπη ως μητέρα τριών παιδιών. Με κέντρο το Παρίσι, έζησε τα πιο μεστά χρόνια της ζωής της. 
Το 1932 έλαβε το μοναχικό σχήμα, το οποίο υπηρέτησε με φλεγόμενη καρδιά από αγάπη για τον συνάνθρωπό της, την εικόνα του Θεού, μια αλήθεια που είχε νιώσει ως το μεδούλι της ύπαρξής της. 
Παρέδωσε την ψυχή της στον θάλαμο αερίων με μια τελευταία κίνηση αυτοθυσίας (πήρε τη θέση μιας άλλης γυναίκας), επισφραγίζοντας έτσι την αγιασμένη της ζωή με έναν ταιριαστό για εκείνη θάνατο.
 Ο ασυμβίβαστος τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε τον Χριστό, η εκρηκτική της προσωπικότητα και η ελευθερία στην οποία την οδήγησε η αλήθεια του Θεού, τη χαρακτήρισαν σαν σαλή δια Χριστόν και οι σύγχρονοί της, αλλά κι έτσι παρέμεινε στη συνείδηση των πιστών μέχρι σήμερα. Εκτός από το παράδειγμα της ζωής της, άφησε πλήθος γραπτών, ποιήματα, άρθρα, δοκίμια· από τις αγιογραφίες της σώζονται πολλές στο Παρίσι, στη μονή του Τιμίου Προδρόμου του μακαριστού Γέροντος Σωφρονίου στο Έσσεξ και στη Ρωσία.

Ἀπό το βιβλίο: Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (1891-1945), Η θυσία του αδελφού, εκδ. Δορκάς, Αθήνα 2007

Πηγή:


ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

<>

Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία

Η μεταστροφή της Κορεάτισσας 
Μαρίας Κ. από το Βουδισμό και τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

«Γεννήθηκα σέ μία κορεατική βουδιστική οἰκογένεια, τέταρτη στή σειρά ἀπ᾽ τά πέντε κορίτσια καί τόν ἀδελφό μου. Οἱ γονεῖς μου μέ δυσκολία μᾶς μεγάλωναν. Ἀπό μικρή αἰσθανόμουν τήν ἔλλειψι τῆς ἀγάπης τῶν γονέων μου καί αὐτό μοῦ προξενοῦσε κατάθλιψι. Συχνά μοῦ ἐρχόταν ἡ σκέψι νά πεθάνω, ἀφοῦ ἔβλεπα ὅτι δέν εἶχε κανένα νόημα ἡ ζωή μου. Ἔτσι πέρασα τά παιδικά καί νεανικά μου χρόνια, ὥσπου παντρεύτηκα καί ἀπόκτησα ἕνα γιό. Ἀλλά καί πάλι δέν βρῆκα τή χαρά. Ἀναζητοῦσα νά βρῶ κάτι πού θά γέμιζε τό κενό πού ἔνοιωθα στήν ψυχή μου.

Ἕνα βράδυ ἔφερε ὁ ἄνδρας μου στό σπίτι ἕνα φίλο του. Αὐτός ἀνῆκε σέ κάποια αἵρεσι, ἀπό αὐτές πού ὑπάρχουν ἑκατοντάδες στήν Κορέα. Πρίν φύγη, μοῦ ἔδωσε μία κασέτα. Αὐτή ἡ κασέτα περιεῖχε τή διδασκαλία τῆς αἱρέσεώς του καί ἑλκυστικά τραγούδια. Ἄρχισα νά τήν ἀκούω συνέχεια, ὅσο βρισκόμουν μέσα στό σπίτι. Ἀκούγοντάς την, ἔβλεπα τόν κόσμο ἀλλιώτικο, ὄμορφο καί ὅλα τά πλάσματα θαυμάσια! Ἀλλά ἐνῶ ἔφθασα σέ σημεῖο νά νιώθω ὅτι κέρδισα τόν κόσμο καί ἤμουν εὐτυχισμένη, συνέβη κάτι τρομακτικό.

Μιά μέρα, καθώς νύχτωνε, μιά φωτιά ἔκαιγε τά σωθικά μου, τίποτε δέν μέ κρατοῦσε μέσα στό σπίτι καί ἤθελα νά βγῶ ἔξω νά φύγω. Προσπαθοῦσα νά ἠρεμήσω, ὅμως, μέ τίποτε δέν μποροῦσα νά συγκρατήσω τόν ἑαυτό μου. Ἔνοιωθα ὅτι κάποιο πνεῦμα μπῆκε μέσα μου καί μέ ἐξώθοῦσε. Τό ἴδιο ἔπαθε καί ὁ μικρός μου γιός, πού ἄκουγε κι αὐτός τήν κασέτα. Ἔγινε παράξενος, ἄλλαξε ἡ ὄψι του σάν νά ἦταν δαιμονισμένος. Αὐτό μοῦ προκάλεσε μεγαλύτερη ταραχή. Ἐπειδή ἐγώ, ἡ μάνα, δέν ἤμουν αὐτή πού ἔπρεπε, σκέφθηκα ὅτι ἐξαιτίας μου βασανιζόταν καί τό παιδί μου! Τό ἀγκαλιάζα νά τό συνεφέρω.

Ἔκλαιγα πολύ. Δέν μποροῦσα νά ἀφήσω τόν μοναχογιό μου στήν κατάστασι αὐτή. Ἄρχισα νά προσεύχομαι μέ τόν βουδιστικό τρόπο, ὅπως ἔκανε ἡ μητέρα μου. Ὅμως, τίποτε, δέν ἔβλεπα καμμιά βελτίωσι. Περνοῦσε δύσκολες νύκτες σ᾽ αὐτή τήν ἀφόρητη κατάστασι. Χρειαζόμουν κάποιον νά μέ βοηθήση. Ἀλλά ποιός θά μποροῦσε νά μέ ἀπαλλάξη ἀπ᾽ αὐτή τήν κόλασι πού ζοῦσα!

Μοῦ ἦλθε στό νοῦ μία γειτόνισσά μου, ἡ Α.. Αὐτή μέ τά δύο παιδιά της καί μέ τήν ἀδελφή της πήγαιναν κάθε Κυριακή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Παλαιότερα μοῦ εἶχε πεῖ καί μένα νά πάω, ἀλλά τό θεώρησα χάσιμο χρόνου. “Μία Κυριακή μοῦ μένει γιά νά ξεκουραστῶ, ἔλεγα. Στίς Ἐκκλησίες πᾶνε ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν ἄλλες ἀσχολίες”. Μοῦ εἶχε κάνει, ὅμως, ἐντύπωσι ὅτι κάθε φορά πού συζητούσαμε γιά τέτοια θέματα, ἡ Α. καμάρωνε γιά τήν Ἐκκλησία της. Μέσα στήν ἀπελπισία μου πῆγα κάι τήν βρῆκα. Τῆς εἶπα ὅλη τήν ἱστορία μου. Μέ ἄκουσε προσεκτικά. Στό τέλος τήν παρακάλεσα νά ρωτήση τόν ἱερέα της, στήν Ἐκκλησία πού πηγαίνει, γιατί εἶμαι σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι, τί νά κάνω, πῶς νά γλιτώσω ἀπ᾽ τή δυστυχία μου.

Ὁ ἱερέας ἀπάντησε ὅτι ἡ κατάστασί μου εἶναι πολύ ἐπικίνδυνη καί νά πάω τό γρηγορότερο στήν Ἐκκλησία. Μόλις ἄκουσα αὐτά τά λόγια ἔτρεξα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παρόλο πού δέν ἤξερα τίποτε γιά τόν ἀληθινό Θεό. Ἤθελα νά λυτρωθῶ χωρίς καθυστέρησι ἀπ᾽ τήν κόλασι πού μέ ἔζωνε. Μόλις φθάσαμε μέ τήν Α. στό ναό καί ἀπ᾽ τήν εἴσοδο ἀντίκρυσα τό ἐσωτερικό του, τό τέμπλο, τίς εἰκόνες, τά καντήλια, συγκλονίστηκα καί ἄρχισα νά κλαίω ἀπό χαρά καί συγκίνησι. Ἔνοιωσα ὅτι αὐτό πού ἔψαχνα ἀπό μικρό κορίτσι, αὐτό πού ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή μου, τό εἶχα βρεῖ! Μιά γλυκιά ζεστασιά καί μία ἀνείπωτη γαλήνη γέμισαν τήν ψυχή μου. Σάν νά ἤμουν στήν ἀγκαλιά τῆς πιό στοργικῆς μάνας τοῦ κόσμου.

Ἢλθε ὁ ἱερέας καί, παρόλο ὅτι δέν τόν εἶχα δεῖ πρίν οὔτε μία φορά, ἦταν τέτοια ἡ ἐμπιστοσύνη πού μοῦ προκάλεσε, ὥστε τοῦ περιέγραψα ὅλη μου τή ζωή, τίς πτώσεις μου, τίς σκέψεις μου, τούς φόβους μου… Οὔτε κατάλαβα πόσες ¬ὧρες μιλοῦσα. Ξαφνικά αἰσθάνθηκα μεγάλη κούρασι καί ζήτησα ἀπ᾽ τόν ἱερέα νά διακόψουμε, γιά νά πάω στό σπίτι μου νά ξεκουραστῶ, λέγοντάς του ὅτι θά ξαναπήγαινα στήν Ἐκκλησία.

Μόλις ἐπέστρεψα στό σπίτι μου κοιμήθηκα βαθιά καί στόν ὕπνο μου εἶδα Ἁγίους Ἀγγέλους νά ἔρχονται κοντά μου καί ξαφνικά, τήν ἴδια στιγμή, ἕνας μαῦρος δαίμονας νά φεύγη βιαστικά ἀπ᾽ τήν καρδιά μου. Ξύπνησα καί ἔνοιωσα ὅτι ἤμουν ἄλλος ἄνθρωπος! Τό σῶμα μου καί ἡ ψυχή μου εἶχαν ἀνακουφισθῆ. Ἀπό τότε ἄρχισα νά πηγαίνω τακτικά στήν Ἐκκλησία. Κατηχήθηκα, βαπτίσθηκα καί πῆρα τό ὄνομα τῆς Παναγίας Μητέρας μας.

Μέ τίς ἐπιθέσεις τοῦ σατανᾶ ἔζησα τόση δυστυχία! Μέ τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστι μου σ᾽ Αὐτόν, τόν ἀληθινό Θεό, ζῶ σέ πέλαγος εὐτυχίας. Συμμετέχοντας στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ καθημερινή μου ζωή εἶναι ἀσφαλής. Ἀλλά καί τό παιδί μου, πού εἶχε περιέλθει σέ τέτοια παράξενη κατάστασι, ἀπό τότε πού βαπτίσθηκε ἄλλαξε τελείως, ἔγινε ἕνα καλό καί φρόνιμο παιδί. Πηγαίνει τώρα στήν Β´ τάξι τοῦ Δημοτικοῦ.

Πιστεύω ὅτι ὅλα αὐτά προέρχονται ἀπ᾽ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί μέρα-νύκτα Τόν εὐχαριστῶ. Τώρα ὁ μόνος μου καημός εἶναι νά ἀρχίση νά πηγαίνη καί ὁ ἄνδρας μου στήν Ἐκκλησία. Τόν πῆγα μερικές φορές στό ναό, τοῦ ἄρεσε ἡ Θ. Λειτουργία, εἶχε καλή ἐπικοινωνία μέ τόν ἱερέα, ἀλλά ἀκόμη διστάζει νά προχωρήση.

Προσεύχομαι πολύ στό Θεό νά ἀνοίξη ἡ καρδιά τοῦ συζύγου μου καί νά δεχθῆ τή λυτρωτική Χάρι Του.

Μαρία Κ.

(Μετάφρασι ἀπ᾽ τά κορεατικά: Ἀγάθη Πέκ)».

Από το Βιβλίο: Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Κορέας, 2. Μαρτυρίες, ἐκδ. Τῆνος, Ἀθήνα 2007

Πηγή:


KOREA OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ

<>

Όταν μια παλαιοημερολογίτισσα 
συνάντησε τον Γέροντα Εφραίμ το Φιλοθεΐτη της Arizona, ΗΠΑ

Όταν έλεγα μια φορά τους λογισμούς μου στον Γέροντα και χτυπάει το τηλέφωνο, μου λέει…

-Να το σηκώσω αγόρι μου;

-Έ, σηκώστε το Γέροντα λέω, μπορεί να είναι καμιά ανάγκη, να πεθαίνει κανένας άνθρωπος, πάλι δεν θα σας ξανά βρώ;Το σηκώνει, ακούω μια γυναίκα, έκλαιγε, φώναζε, χτυπιότανε, τσίριζε.
Και έλεγε ο Γέροντας..

– Είδες κορίτσι μου που σου τα έλεγα εγώ, είδες που σου έλεγα να το κάνεις αυτό το πράγμα; Ναι κορίτσι μου δίκιο έχεις, ναι έτσι είναι.Έκλεισε το τηλέφωνο..

-Αν είναι (λέω) Γέροντα κάτι εξομολογητικό μην μου το πείτε, αν είναι…
κάτι άλλο, τι είχε και έκανε έτσι;

Ήταν μια δασκάλα από την Ήπειρο, ήταν παλαιοημερολογίτισσα και συνάντησε τον π.Εφραίμ, δεν ξέρω που και τον άρχισε, τον πήρε παραμάζωμα.

-Έχετε προδώσει τον Χριστιανισμό εσείς οι νεοημερολογίτες, έχετε πάει με τον Πάπα τον σατανά, ο Πατριάρχης είναι αιρετικός, δεν έχετε Χάρη Ιεροσύνης, το Άγιο Πνεύμα έχει φύγει από την Εκκλησία με το νέο ημερολόγιο.

-Όχι κορίτσι μου (να λέει αυτός) δεν είναι έτσι, οι ιερείς μας έχουν Ιεροσύνη.Και δεν μπορούσε να την πείσει. Τότε της λέει…- Πήγαινε κορίτσι μου σε μία Εκκλησία με το νέο ημερολόγιο να κοινωνήσεις και θα σου απαντήσει ο Κύριος.

Και επειδή ήταν ειλικρινής η κοπέλα το έκανε. Σου λέει τι έχω να χάσω, το πολύ, πολύ θα πιώ λιγο κρασί και θα φάω ένα κοματάκι ψωμί, δεν έχω να χάσω τίποτα. Πηγαίνει. Την ώρα που κοινωνούσε ο παπάς, ανοίγει το στόμα της, κοινωνάει ,φεύγει, μετά ο άλλος, ο άλλος και έφυγε από την πλευρά των γυναικών. Προσπαθούσε να μασίσει και λαστιχάριζε αυτό που είχε βάλει στο στόμα της ο παπάς.

-Τι μου έβαλε (λέει) στο στόμα, πήγε να το δαγκώσει, δεν δαγκωνώτανε, τι μου έκανε (λέει) ο παπάς.Βάζει στο στόμα τα δάχτυλά της και βγάζει τα δάχτυλά της γεμάτα αίμα και να κρατάει ένα κομάτι κρέας και να αρχίζει να φωνάζει..- Χριστέ μου, Παναγία μου, λυπήσου με, λυπήσου με Παναγία μου, λυπήσου με Χριστέ μου.

Την είδαν οί άλλες γυναίκες. Καταλάβανε τι θαύμα έγινε και της είχαν πιάσει το χέρι μην της πέσει κάτω. Εκείνη δεν μπορούσε. Το σπρωξανε με το ζόρι . Το έβαλε στο στόμα της και έγινε ψωμί και μπόρεσε και το κατάπιε. Και βγήκε το αίμα από τα δάχτυλά της με το κρασί, πήγαν και πλύναν τα δάχτυλά της. Έτσι ξέρουμε αν είναι σωστά αυτά που λέει η Εκκλησία ή όχι.

(Αυτό είναι ένα περιστατικό που διηγείται ο Γέροντας Νίκων από την Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους και ο Γέροντας στον οποίο συνέβη είναι ο π. Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης της Αριζόνα).

Πηγή:


SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Άγιος Θεοφάνης 
και Αγία Πανσέμνη η πρώην πόρνη στην Αντιόχεια της Συρίας (+363)

10 Ιουνίου

Oύτος ο Όσιος Θεοφάνης ήτον από την Aντιόχειαν, γεννηθείς δε από γονείς απίστους και ασεβείς, ογλίγωρα μετετέθη προς την εις Xριστόν πίστιν και ευσέβειαν. Όταν δε έφθασεν εις ηλικίαν δεκαπέντε χρόνων, επήρε γυναίκα διά γάμου, και ζήσας με αυτήν χρόνους τρεις, αφ’ ου εκείνη απέθανεν, ευθύς αυτός προσήλθεν εις την του Xριστού Eκκλησίαν, και εδέχθη το Άγιον Bάπτισμα.

Όθεν κοντά εις την πόλιν της Aντιοχείας κτίσας ένα κελλάκι στενώτατον, έκλεισεν εκεί μέσα τον εαυτόν του ο αοίδιμος, καθαριζόμενος πάντοτε από όλα τα πάθη, και αποκτώντας όλα εκείνα τα μέσα και όργανα, τα οποία συνεργούσι προς την τελειότητα, και άκραν αρετήν. Mαθών δε διά μίαν δημοσίαν πόρνην Πανσέμνην ονομαζομένην, πως γίνεται εις πολλούς αιτία απωλείας, επροσευχήθη πρώτον και αφιέρωσε τον εαυτόν του εις τον Θεόν.

Έπειτα ευγήκεν από το κελλίον του, και εκδυθείς το τρίχινον φόρεμα οπού εφόρει, ενεδύθη φορέματα πολύτιμα. Eπήρε δε από τον πατέρα του και δέκα λίτρας χρυσάφι, λέγωντας εις αυτόν, ότι έχει να πάρη άλλην γυναίκα. Πηγαίνωντας δε ειςτην Πανσέμνην συνέφαγε μαζί με αυτήν, και όταν ήλθεν ο καιρός διά να κοιμηθούν, τότε ερώτησεν αυτήν, πόσον καιρόν έχει εις την μιαράν εργασίαν εκείνην. Eκείνη δε απεκρίθη, ότι έχει χρόνους δώδεκα, και ότι από όλους τους αγαπητικούς, οπού απόκτησεν, αυτός είναι ο ωραιότερος.

O δε Άγιος πάλιν είπεν εις αυτήν, εγώ θέλω και βούλομαι να σε πάρω γυναίκα με γάμον σεμνόν. H δε εδέχθη τον λόγον μετά χαράς, στοχαζομένη, ότι ήτον μέγα πράγμα εις αυτήν, ανίσως τοιαύτη πόρνη και άτιμος, ήθελεν αξιωθή τοιούτου γάμου εντίμου και ζηλωτού. Όθεν έδωκεν εις αυτήν το χρυσάφι οπού εβάστα και της είπεν, ότι πηγαίνει να ετοιμάση τα προς τον γάμον επιτήδεια.

Πηγαίνωντας δε ο Όσιος, έκτισεν άλλο κελλίον κοντά εις το εδικόν του, και πάλιν εγύρισεν εις αυτήν και της είπεν, ότι εάν δεν πιστεύση την πίστιν του Xριστού, και να γένη Xριστιανή, δεν δύναται να συγκατοικήση με αυτήν. H δε Πανσέμνη, πρώτον μεν, εδυσκολεύετο εις τούτο, και ανέβαλε τον καιρόν.

Ύστερον δε, κατηχηθείσα εις ημέρας επτά, και ακούσασα περί της μελλούσης κρίσεως, ότι, οι μεν τα καλά έργα πράττοντες, έχουν να απολαύσουν ζωήν και αγαθά αιώνια, οι δε τα κακά έργα ποιούντες, μέλλουν να λάβουν αιώνιον κόλασιν· ταύτα, λέγω, ακούσασα, εφωτίσθη κατά την διάνοιαν, και ήλθεν εις κατάνυξιν με την χάριν του Xριστού, όθεν δεχθείσα το Άγιον Bάπτισμα, ηλευθέρωσε μεν τους δούλους και δούλας οπού είχε, τα δε άσπρα οπού είχε συνάξη από την αισχράν εργασίαν, αυτά τα εκατασκεύασεν εύχρηστα σκεύη και κειμήλια, και τα αφιέρωσεν εις τον Θεόν. Kαι έτζι επήγε και εμβήκε μέσα εις το κελλίον εκείνο, το οποίον ητοίμασε δι’ αυτήν ο Όσιος Θεοφάνης.

Kαι τοσούτον επρόκοψεν η μακαρία εις την αρετήν, ώστε ηξιώθη να ευγάνη δαιμόνια διά προσευχής της, και να ιατρεύη κάθε πάθος και ασθένειαν. Zήσασα δε εκεί ένα χρόνον και δύω μήνας, απήλθε προς Kύριον, μαζί με τον Όσιον και θαυματουργόν Θεοφάνη.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Πηγή:


ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

<>

"Πρέπει να μάθουν, γιατί δεν ξέρουν…"

Η μεταστροφή του
Γάλλου Γεωργίου Λεσιέρ από τον Ρωμαιοκαθολικισμό Στην Ορθοδοξία

Εκ του περιοδικού « Ο Όσιος Γρηγόριος » Ετήσια έκδοσις της Ιεράς κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Αριθμός τεύχους 18.

Με τον τίτλο αυτό δημοσιεύουμε επιστολή της κας Αικατερίνης Λεσιέρ, με την οποία εκφράζει τις ευχαριστίες της για την συμβολή της Ιεράς Μονής μας στην επιστροφή του μακαριστού συζύγου της Γεωργίου Λεσιέρ στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθόδοξο Εκκλησία μας.

Χρησιμοποιήσαμε τον τίτλο αυτό, γιατί αποτελεί λόγο του ιδίου του Γεωργίου Λεσιέρ που εκφράζει τον πόνο του για τους ομοεθνείς του, καθότι ο ίδιος Γάλλος, και γιατί πιστεύουμε ότι με το δημοσίευμα αυτό βοηθούμε και αυτούς που δεν έχουν ακόμη γνωρίσει και γευθεί την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η επιστροφή του Γεωργίου, βεβαίως, είναι κατ’ εξοχήν έργο της Θείας Χάριτος. Είναι η ανταπόκριση του Θεού στην αγαθή προαίρεση του, στον προσωπικό του πνευματικό αγώνα, που δεν ήταν παρά έκφραση της προσδοκίας για την συσσωμάτωσή του στην Αγία Εκκλησία. Είναι αναμφισβήτητα καρπός της αγάπης και της εμπόνου προσευχής της ευλαβούς συζύγου του και των πνευματικών πατέρων και αδελφών, που επωνύμως και ανωνύμως αναφέρονται στην επιστολή της κας Λεσιέρ.

Η προσφορά της Ιεράς Μονής μας έγκειται στην κατά θεία πρόνοια λειτουργία του εν Νέω Μαρμαρά Χαλκιδικής Μετοχικού αυτής και τα τελευταία έτη.

Πιστεύουμε ότι ο Γεώργιος, όπως το εζήτησε, διαφύλαξε καθαρόν τον χιτώνα του Αγίου Βαπτίσματος και τώρα αναπαύεται εν τη δόξη του Kυρίου. Πρεσβεύει για την οικογένεια του, τους πνευματικούς του αδελφούς, αλλά και για το κατά σάρκα γένος του. «Πρέπει να μάθουν, γιατί δεν ξέρουν», έλεγε, όταν αναφερόταν σ’ αυτούς. Ήθελε να γνωρίζουν, εί δυνατόν όλοι, την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που αυτός έντονα ζούσε μετά το Άγιο Βάπτισμα. Εκ πείρας πλέον ωμιλούσε ο Γεώργιος. Γι’ αυτό ήταν τόσο πειστικός, αλλά και έγινε τόσο αποδεκτός από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον και από όσους εκ του γένους του τον εγνώρισαν.

Έυχόμεθα ο Θεός να αναπαύει μετά Δικαίων το πνεύμα του, και τον παρακαλούμε να προσεύχεται προς τον Θεό και για μας που τον αγαπήσαμε.

Ν. Μαρμαράς 15.3.1993

* * *

Σεβαστέ μου γέροντα Γεώργιε, ευλόγησον

Γνωρίζω ότι ο χρόνος σας είναι πολύτιμος, γι’ αυτό ζητώ να με συγχωρέσετε που θα αναγκασθήτε να αφιερώσετε λίγη ώρα διαβάζοντας το γράμμα μου.

Προσωπικά σας ευχαριστώ για την προσφορά του πνευματικού σας έργου στο Μετόχι του Ν. Μαρμαρά. Ιδιαίτερα ευχαριστώ εσάς και όλους του πατέρες του Μοναστηριού, που βοηθήσατε τον σύζηγό μου Γεώργιο να γνωρίσει την Ορθοδοξία και να βαπτισθεί στα εξήντα πέντε του χρόνια. Πραγματικά πιστεύω πως έζησα ένα θαύμα, γιατί είχα να κάνω, στα είκοσι χρόνια της συζυγικής μου ζωής, με έναν άνθρωπο πολύ δύσκολο, ειδικά στα θρησκευτικά θέματα.

Όταν μετά τον γάμο μας- ευτυχώς ετελέσαμε Ορθόδοξο γάμο- έμαθα από κάποιον πνευματικό ότι είναι βαρύ παράπτωμα που παντρεύτηκα έναν ετερόδοξο, και μάλιστα όπως τον απεκάλεσε αιρετικό, συγκλονίσθηκα και άρχισα να αισθάνομαι το βάρος της ευθύνης και της ενοχής. Μου σύνεστησε ο Πνευματικός εκείνος να τον βοηθήσω να γνωρίσει την Ορθοδοξία και ίσως αν γινόταν Ορθόδοξος να τακτοποιούνταν το θέμα.

Προσπάθησα όσο μπορούσα, αλλά στάθηκε αδύνατον. Η επίσκεψη μας στην εκκλησία του χωριού ήταν αποτυχημένη και δεν ήθελε ούτε να του ξαναμιλήσω ποτέ γι’ αυτά τα θέματα.

Σταμάτησα την προσπάθεια και άρχισα να προσεύχομαι να τον φωτίσει ο Θεός, γιατί έβλεπα ότι ήταν πιστός, προσευχότανε, διάβαζε τη Βίβλο έκανε κομποσκοίνι, είχε Πνευματικό στην Θεσσαλονίκη, που τον επισκεπτόταν τακτικά και συχνά κοινωνούσε.

Όταν ήρθαν τα παιδιά μας στον κόσμο, γεννήθηκε μέσα μου και η ελπίδα πως αν βαπτίζαμε τα παιδιά μας Ορθόδοξα θα γινότανε κάτι και για κείνον. Δυστυχώς όμως, όχι μόνο δεν σκέφτηκε κάτι τέτοιο αλλά αντίθετα δεν ήθελε να βαπτισθούν ούτε τα παιδιά. Επέμενε να ακολουθήσουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και απειλούσε πως θα έπαιρνε το ένα παιδί και πως θα χωρίζαμε. Κόντεψα να τρελαθώ από την στεναχώρια μου και στην συμφορά που απειλούσε να διαλύσει την οικογένειά μου. Κανείς δεν ήξερε και ούτε υποψιαζόταν τίποτα. Μόνη μου καταφυγή η Κυρία Θεοτόκος. Προσευχόμουν θερμά και την παρακαλούσα να μας βοηθήσει και να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Προσευχόμουν, παρακαλούσα και περίμενα γεμάτη αγωνία και πόνο να φανερώσει η Γλυκιά Μητέρα του Κυρίου μας το θαύμα της.
Και η απάντηση δεν άργησε. Φώτισε τον σύζυγό μου να επισκεφθεί τον Πνευματικό του για να τον συμβουλευθεί. Ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα που θα μείνει αξέχαστη. Η επιστροφή του συζύγου μου με γέμισε χαρά. Είχε αποφασίσει να βαπτισθούν τα παιδιά Ορθόδοξα. Όλα έσβησαν σαν κακό όνειρο και η καρδιά μου ξεχείλισε από την δοξολογία και την ευχαριστία προς την Παναγιά μας για την βοήθειά της.
Σιγά σιγά αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε το Μετόχι της Μονής σας. Η καρδιά του συζύγου μου μαλάκωσε. Αναπαυόταν και ήθελε να πηγαίνουμε συχνότερα. Επισκεπτόταν τα γύρω Μοναστήρια και πήγαινε τακτικά στο Άγιο Όρος. Γύριζε πάντα πολύ χαρούμενος και μας διηγούταν το κάθε τι που άκουγε από τους πατέρες. Μεγάλη εντύπωση του έκαναν οι θαυματουργές εικόνες και δάκρυζε όταν διηγιόταν κάτι γι’ αυτές.

Κατάλαβα πως η Θεία Χάρις άρχισε να τον επισκέπτεται. Είχε μεγάλο πόθο να μάθει όσα μπορούσε περισσότερα. Έκανε φοβερό αγώνα. Κοιμόταν σχεδόν ελάχιστα, προσευχόταν πολύ, νήστευε και σχεδόν δεν έτρωγε τίποτα, και τα βράδια έκανε κομποσκοίνι.

Παρακαλούσα την Παναγία μας να τους δίνει υπομονή, να δυναμώνει την πίστη του και να τον βοηθήσει μέχρι το τέλος στην βάπτισή του.

Όταν πήρε την μεγάλη απόφαση να βαπτισθεί, η χαρά μας δεν περιγραφόταν. Αλλά και οι πειρασμοί και τα εμπόδια ασταμάτητα μας πολεμούσαν μέρα-νύχτα. Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω θερμά τους πατέρες που εκείνον τον καιρό ήταν στο Μετόχι, και να τους ζητήσω συγχώρεση γιατί τους είχαμε κουράσει πάρα πολύ. Ένιωθε βαθύ σεβασμό για τους αγιορείτες πατέρες και τον ορθόδοξο μοναχισμό.
Ανακάλυπτε καινούργια πράγματα που σαν Ρωμαιοκαθολικός δεν είχε νιώσει. Γι’ αυτό όταν δύο νέα παιδιά, που ήρθαν από την Γαλλία, τον επισκέφθηκαν λίγο μετά την βάπτισή του, τους είπε: ‘’Μη ρωτάτε πολλά για την Ορθοδοξία. Μόνο βιαστείτε να βαπτισθείτε, γιατί εγώ έκανα λάθος που περίμενα τόσο καιρό ». Οι νέοι αυτοί σήμερα ντυμένοι με το μοναχικό σχήμα υπηρετούν τον Κύριο κάπου στο Άγιο Όρος.

Μετά από πολλά εμπόδια και συνεχείς αναβολές ας σημειωθεί ότι την ημέρα που ορίστηκε η βάπτιση έκανε σφοδρή κακοκαιρία, χιόνισε πολύ, και γι’ αυτό αναβλήθηκε- ήρθε η πολυπόθητη μέρα για τον Γεώργιο, ο οποίος επιτέλους θα γινόταν Χριστιανός Ορθόδοξος. Η λαχτάρα του ήταν τόσο μεγάλη, που όταν του πρότεινε η Γερόντισσα της Ι. Μονής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμυλίας να βαπτισθεί το Πάσχα που ο καιρός είναι πιο ζεστός, ο Γεώργιος απάντησε: ‘’Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Αν αρνηθείτε να με βαπτίσετε, θα μείνω εδώ στο βαπτιστήριο ώσπου να με βαπτίσετε ».

Έτσι με την βοήθεια του Θεού, τις προσευχές των πατέρων και την αγάπη των δικών του, ο Γεώργιος προσήλθε στο Ιερό Μυστήριο, ξημερώνοντας η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Το πρωί η θερμοκρασία ήταν αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν. Το βαπτιστήριο ήταν υπαίθριο και το νερό παγωμένο. Τον ρωτήσαμε πως αισθάνθηκε και μας είπε ότι ένιωθε πάρα πολύ ωραία και πως το νερό ήταν ζεστό. Το πρόσωπο του έλαμπε εκείνη την στιγμή. Γελούσε ευχαριστημένος και χαιρόταν σαν μικρό παιδί. Πολλοί από τους παρισταμένους δακρύσαμε εκείνην την ώρα πλημμυρισμένοι από μια αλλιώτικη, ουράνια, χαρά. Τα χείλη μου έστελναν εγκάρδια δοξολογία και θερμή ευχαριστία προς τον Θεό και την καλή μας Παναγία για την ευλογία που μας έδωσαν, και δεν έπαυσα να τους δοξάζω μέχρι σήμερα.

Ο Γεώργιος άλλαξε τις επόμενες ημέρες. Ήταν χαρούμενος ήρεμος, ευδιάθετος, ένας άνθρωπος εντελώς αντίθετος από εκείνον που είχα ζήσει, εντελώς καινούργιος. Αυτό μου έκανε πολύ εντύπωση και τον ρωτούσα να μου πει τι αισθανόταν μετά τη βάπτιση του, τι άλλαξε, ποια η διαφορά. Και κείνος κουνούσε το κεφάλι του και απαντούσε: ‘’Λυπάμαι που δεν μπορώ να σου εξηγήσω να καταλάβεις αυτό που αισθάνομαι, δεν μπορώ να το πω με λόγια, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Μόνο ένα θέλω να πω τώρα: να με πάρει ο Χριστός μαζί του. Θέλω να πεθάνω, γιατί αν μείνω θα χάσω αυτό που έχω μέσα μου, θα μου φύγει η Θεία Χάρις ».

Ο καλός Θεός τον άκουσε. Μετά από λίγους μήνες αρρώστησε βαριά με καρκίνο στον πνεύμονα καλπάζουσας μορφής, και οι γιατροί προέβλεψαν δύο περίπου μήνες ζωής. Φύγαμε για την Γαλλία πολύ βιαστικά και δεν κατορθώσαμε αν και προσπαθήσαμε, να πάρουμε την ευχή σας, πάτερ Γεώργιε, καθώς και την ευχή του πατρός Γρηγορίου, ο οποίος ήταν ο πνευματικός μας πατέρας. Ο μακαριστός σύζυγος μου έτρεφε πολλή αγάπη και σεβασμό για σας, καθώς και προς όλους τους σεβαστούς πατέρες της Ι. Μονής σας. Τελευταίο και πολύτιμο εφόδιο του από την Ελλάδα ήταν η Θεία Κοινωνία που έλαβε στο Μετόχι.

Οι μέρες μας στην Γαλλία ήταν πικρές και δύσκολες. Οι γιατροί μας προετοίμασαν πως μέχρι το τέλος μας περίμεναν και δυσκολότερες. Αμέσως έγινε μετάσταση στο κεφάλι και ο Γεώργιος παρέλυσε κατά το ήμισι. Παρ’ όλη την δύσκολη θέση του, δεν έπαυε να κηρύττει στους γιατρούς και τους συγγενείς, καθώς και στο νοσηλευτικό προσωπικό, για το Χριστό και την Ορθοδοξία. Όταν τον συμβούλευα να μην μιλάει εκείνος μου απαντούσε: ‘’Πρέπει να μάθουν, γιατί δεν ξέρουν ». Μαζευόταν γύρω από το κρεβάτι του και άκουγαν με απορία πως οι άγιες εικόνες θαυματουργούν και πως μία αγρυπνία στο Άγιο Όρος κρατάει δέκα με δώδεκα ώρες. Και ρωτούσαν και μένα για να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα του. Παράδοξα και πρωτόγνωρα πράγματα γι’ αυτούς. Ακόμα τους προξενούσε κατάπληξη το γεγονός ότι προσευχόσασταν εσείς στο Μοναστήρι για μας. Καθησύχαζε την αδελφή του λέγοντας πως προσεύχονται πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα γι’ αυτόν, και πως ο Θεός είναι μαζί του.

Σ’ έναν από τους γιατρούς του που είχε μεγάλη μόρφωση και ήταν πολύ μεγάλος επιστήμων, του είπε πως αφού δεν επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και δεν γνώρισε την Ορθοδοξία, δεν έχει κάνει τίποτα στη ζωή του.

Επίσης τους έκανε μεγάλη εντύπωση η συμπαράσταση του πατρός Ηλία, ο οποίος ερχόταν τακτικά, αν και μας χώριζε απόσταση διακοσίων περίπου χιλιομέτρων, για να μας βοηθήσει, να τον εξομολογήσει, να τον κοινωνήσει και να μας κρατήσει συντροφιά. Μας βοήθησε πάρα πολύ ο πατήρ Ηλίας καθώς και οι αδελφές του Μοναστηριού εκεί.

Με την βοήθεια του πατρός Ηλία είπαμε στην αδελφή του Γεωργίου πως βαπτίσθηκε Ορθόδοξος και, ενώ περιμέναμε άσχημη αντίδραση, εκείνη τον αγκάλιασε, τον φίλησε και του είπε ότι πολύ καλά έκανε. Εκείνος έκλαιγε από χαρά. Την ίδια ημέρα εξομολογήθηκε, κοινώνησε και, αφού έφυγε ο πατήρ Ηλίας, κάθισα μόνη μου στο δωμάτιο κοντά του. Ο Γεώργιος κοιμόταν ήρεμος. Ξαφνικά ένιωσα μια υπέροχη ευωδία να απλώνεται στον χώρο σαν θυμίαμα και, ενώ αναρωτιόμουν από που άραγε να προέρχεται, γυρίζω και βλέπω το πρόσωπο του Γεωργίου να λάμπει φωτεινό με ένα γλυκό χαμόγελο. Σε λίγο χάθηκε η ωραία ευωδία.
Κάποια άλλη μέρα κουρασμένη, λυπημένη και ίσως θα τολμούσα να πω απελπισμένη κάθισα στην πολυθρόνα δίπλα στον άρρωστο για να ξεκουραστώ. Μόλις που θα είχα κλείσει τα βλέφαρα μου και βλέπω μια κοπελίτσα να ανοίγει την πόρτα και να μπαίνει μέσα, να έρχεται κοντά μου, να με πιάνει από τον ώμο και να μου λέει ότι δεν πρέπει να στεναχωριέμαι, γιατί θα έμενε εκείνη μαζί μας μέχρι το τέλος. Ήταν μια κοπέλα μετρίου αναστήματος με καστανά μαλλιά, ανοιχτό μπλε φόρεμα και ζώνη καλογερική. Ήταν πολύ όμορφη και γλυκιά μεταξύ δεκαοχτώ και είκοσι ετών. Ξύπνησα και την αναζήτησα και ένιωθα πως δεν πρέπει να με κυριεύει η απελπισία. Αυτό συνέβη στις 10 ή 11 Νοεμβρίου (σημ. εκδ.: ημέρα της Πανηγύρεως της αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας στην Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου δηλ. 29 Οκτωβρίου με το παλιό ημερολόγιο).
Πλησίαζε το τέλος ο Γεώργιος πονούσε πολύ. Οι μέρες κυλούσαν μαρτυρικές όμως δεν βαρυγκωμούσε. Μόνο σαν προσευχή έλεγε: ‘’Χριστέ μου είμαι κουρασμένος μόνο εσύ ξέρεις πόσο ». Το βάρος του έφτασε τα 35 κιλά. Στις 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστουγέννων, ο Κύριος κάλεσε κοντά του τον Γεώργιο, ημέρα που πριν 66 χρόνια αντίκριζε για πρώτη φορά το φως. Ελπίζω και εύχομαι ο Πανάγαθος Κύριος να αναπαύει την ψυχή του μακαριστού συζύγου μου και σας παρακαλώ σεβαστέ μου πατέρα Γεώργιο να εύχεστε και σεις για κείνον, για τα παιδιά του και τέλος για μένα την αδύναμη, που έχανα την υπομονή μου. Εύχεσθε να με ελεήσει ο Θεός και να με συγχωρέσει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την τέλεση του 40/μερου μνημοσύνου του συζύγου μου, το οποίο έγινε στο Μοναστήρι της Ορμυλίας, όπου εβαπτίσθη ο Γεώργιος, πολλές μοναχές τον είδαν ανάμεσα μας λαμπροφορεμένο και χαμογελαστό.

…. Ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά και σας και τους πατέρες, που μας ανέχεστε και μοιράζεστε μαζί μας τα προβλήματά μας.

Ευχόμεθα ο Πανάγαθος Θεός να σας δυναμώνει, να σας προστατεύει και να σας φωτίζει πάντα.

Με σεβασμό και εκτίμηση
Αικατερίνη Λεσιέρ

Πηγή:

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ

<>